in action…

we’ll do it all
everything
on our own

if i lay here
if i just lay here
would you lie with me and just forget the world?

naglalakad ako papuntang FC (faculty center) galing SC (shopping center) nung martes last last week. napahinto ako dun sa bandang yakal-molave area. may tumatawid na magandang babae. haha. kung kilala niyo ako, mabilis talaga ako maglakad. lalo na kapag mag-isa. yung mga bihirang panahon na mabagal ako maglakad ay kapag may kasamang babae o kung tuliro ako. kaya kapag bumabagal ako maglakad, alam na ng mga kabarkada ko na may nakikita akong kaaya-aya sa mata. pero nung pagkakataon na yun, napahinto talaga ako. pangalawang beses pa lang sa buhay ko. haha. langya yan.

bago nun, may klase ako sa eng’g. nagtext si jig na may laban na daw kami sa TABL kinabukasan (miyerkules). so balak ko pumunta sa tambayan nila pagkatapos ng klase para magtanong ng detalye. pagkatapos nga ng klase, naglalakad ako sa 2nd floor corridor, cs side (left side facing eng’g). tas lumingon ako, may medyo magandang babae sa likod ko. may dalang handouts. or basta mga papel. nakatingin sa ‘kin. nakikita ko na siya dati sa mga bihirang pagkakataon na dumaan siya sa engcaf pero bukod dun, wala naman akong ibang alam tungkol sa kanya. tuloy-tuloy lang ng lakad. syempre medyo bumagal na. haha. lumingon ulit ako tas talagang nasa likod ko na siya (halos magkalapit na). tas nung paglagpas niya sa ‘kin, bigla niyang nabitawan yung handouts. o binitawan. hindi ko alam. pinulot ko at iniabot sa kanya. sinuklian naman ako ng "thank you" at magandang ngiti. tuloy lang kami ng lakad. siya naman ang nasa harap ko ngayon. nung nandun na banda sa stairs, may nakita siyang kakilala. so huminto siya at nakipag-usap. ako naman tuloy-tuloy lang ng akyat sa hagdan, papunta sa tambayan ng ie club. tas nung tumingin ako sa kanya, nakatingin siya sa ‘kin. at sinusundan niya ako ng tingin habang kausap niya yung kakilala niya. nakatingin din ako sa kanya hanggang sa hindi ko na siya makita.

bigla akong napaisip. nabitawan niya lang ba talaga yung handouts o sinadya niyang bitawan? hindi ko alam. syempre ang feeling ko kung iisipin kong sinadya niya. teka, hindi lang feeling, sobrang feeling. pero iba yung ngiti at pagsunod ng tingin niya eh. hindi kaya sinadya niyang bitawan yung handouts para pulutin ko? para magkausap kami? para magkakilala? para itanong ko ang pangalan niya? para mag-usap tungkol sa kung ano-anong mga bagay? hindi ko alam. pero ang feeling nga. haha.

nung kaarawan ni choi sa pampanga ngayong taon, umuwi kami nila jix at kiel sa bahay nila jix para matulog. at para mag-usap-usap na din. syempre yung pinakamahalagang pinag-usapan ay yung hindi magandang nangyayari sa barkada. tas napunta sa babae ang usapan.

jix: tangina bimbo, kailangan na ulit natin maghanap ng babae
ako: hindi naman mahirap maghanap ng babae eh
jix: talaga? eh bakit wala tayong babae ngayon?
ako: hindi mahirap maghanap ng babae. marami diyan. ang problema, wala tayong makita na gusto natin. at kapag nakakakita tayo ng babaeng gusto natin, either hindi naman tayo gusto or gagaguhin tayo.

na-kwento ko na dati sa ngiti na nung enrollment last sem, sinamahan ko si josiah mag-enlist sa pi100. may babae dun na nagtanong sa ‘kin. at ang lakas makipagtitigan. maganda. at sexy din. sige na nga, naka-skirt pa. kung sakaling makakatulong yan sa imagination niyo. wala akong ginawa. hindi ko na kinausap pagkatapos niya magtanong. ni hindi ko tinanong ang pangalan. nung lumabas na ako sa room at hinihintay si josiah sa tapat ng pintuan nakatingin pa din sa ‘kin eh. tas nakita namin ni josiah sa casaa pagkatapos niya mag-enlist. walang kasama. hindi ko pa rin nilapitan. sabi ko nga dati, parang naghihintay ako ng jix na hihirit sa ‘kin ng "bimbo, show us your romancing skills." haha.

na-kwento ko na din dati yung babaeng laging nakikipagtitigan at nakangiti sa ‘kin tuwing magkakasalubong kami. at yung taas ng kilay tas biglang baba ulit act niya na parang "uy" ang ibig sabihin. o kung ano man ang tawag dun. kahit hindi naman kami magkakilala. o basta alam ko hindi ko siya kilala. haayyy.

sa mga yan, nagsayang ba ako ng pagkakataon? pagkakataon bang maituturing ang mga yan?

sabihin na nating hindi sinadyang bitawan nung babae yung handouts na hawak niya. pinalagpas ko ba yung pagkakataon na yun? yung makausap siya at makilala? pinalagpas ko na naman ba katulad ng pagpapalagpas ko sa mga iba pang naunang mga pagkakataon? sinayang ko na naman ba?

sabi ko nga, ang problema, hindi yung kung meron ba o wala. lagi namang meron eh. or halos laging meron. ang totoong problema, kung may gusto ka sa mga nasa paligid mo. at kung gusto mo nga, kung gusto ka din ba. yan ang mahirap na bahagi diyan.

i don’t quite know
how to say
how i feel

forget what we’re told
before we get too old
show me a garden that’s bursting into life

nung gabing na-kwento ko kay pugoy na kinausap ako ng ex niya (at namulat siya na hindi anghel yung ex niyang yun), napag-usapan namin kung sino sa tingin namin ang unang mag-aasawa sa barkada namin. hinihintay namin si jix nun eh, naubusan ata kami ng mapag-uusapan. una kong hinirit yung mga kabarkada naming may kasintahan. normal lang naman sigurong sila ang mga unang sabihin. pero bawat ihirit ko, may pangontra si pugoy.

ako: si <name ng kabarkada>?
pugoy: masyadong irresponsible
ako: si <name ng kabarkada>?
pugoy: masyadong spoiled
ako: si <name ng kabarkada>?
pugoy: hindi pa rin
ako: onga, romantiko yun pero hindi rin eh
ako: <name ng kabarkada>? <name ng kabarkada>?
ako: hindi rin yung mga yun eh
ako: si <name ng kabarkada>?
pugoy: hindi rin
ako: onga pala, sabi niya dati ayaw niya mag-asawa

iwan na lang nating ganyan yan. yung huli, medyo halata na. at least kung kabarkada ka namin.

eto yung kasunod nung usapan.

ako: eh sino?
pugoy: ikaw
ako: sino?! i mean, sinong babae?

nagulat ako dun. ako?! ako talaga? nakakatuwa na ganun ang tingin sa akin ng isang kabarkada. sa lahat sa amin, iniisip niyang ako ang pinakahanda sa ganung klaseng pamumuhay, sa ganung klaseng responsibilidad. nakakatuwa din na wala siyang maisip na pangontra sa ‘kin na kung ano man para isipin niya ang bagay na yun.

hindi naman sa kinokontra ko siya. hindi sa iniisip kong mali siya. bata pa lang ako, nakatatak na sa isip ko ang maging isang sobrang mabuting kapareha, ang magkaroon ng isang sobrang sayang pamilya. hindi ko alam kung kakaiba yun pero bigyan niyo ako ng iba pang siyam na taong gulang na bata na ganun mag-isip. maaga nga siguro akong nagkamalay. pero ayun nga… sino? sinong babae?

let’s waste time
chasing cars
around our heads

forget what we’re told
before we get too old
show me a garden that’s bursting into life

wala akong kasintahan. at hindi naman ako nagmamadali magkaroon. haste makes waste nga daw. may mga panahon na ayos lang sa ‘kin na ganun ang sitwasyon. may mga panahong hindi. ayos lang kapag sobrang busy. yung tipong kahit pagkain at pagtulog hindi na nagagawa ng maayos. walang magtatampo, walang magagalit. ayos lang kapag walang pera. haha. aminin na nating lahat na kapag may babae ka (o lalake, kung babae ka man), may gastos (unless kabuhayan showcase yung "napanalunan" mo at sagot niya lahat). sinungaling ka kapag sinabi mo sa ‘kin na hindi totoo yan.

may mga panahon din na naiisip ko ang kabaliktaran nun. ano kaya kung may kasintahan ako ngayon? paano kaya ang buhay kung may kasintahan ako ngayon? minsan naiinggit din ako. tulad ni jix, may mga panahon din na naiisip kong ang dami kong kayang ibigay. at sa mga bihirang panahon na yun, naiisip ko yung mga pagkakataon na pinalagpas ko.

pero sabi ko nga, hindi dapat pinoproblema ang bagay na yan. hindi minamadali. hindi inaapura. mahirap na. nakamamatay. tulad nga ng sabi ko sa isang kabarkada kong inlababo ngayon, "ingat… fatal ang love pare."

ang magandang gawin kung wala kang inaalala, este hindi ka in love, pagbutihin mo ang sarili mo. kung bumabangon ka pa lang sa hukay, mas dapat mong gawin yan. magpakaligaya ka. yung ikaw lang. yung para sa sarili mo. isa sa mga pinakamalaking kalokohan ay yung hindi ka liligaya kapag wala yung taong mahal mo (romantically). kapag wala si baby, si bie, si honey, si hon, si darling, si mahal, si love, si kung ano man ang tawagan niyo. kalokohan yan. tayo ang gumagawa ng sarili nating kaligayahan.

pero hindi ibig sabihin niyan na id-dismiss mo na yung thought na mahulog sa isang tao. hayaan mo lang kung ano man yung mga nangyayari. huwag kang magpaka-pugoy. dati sobrang ayaw niya mahulog kanino man. kung may nangyayari mang kung anong bagay, napa-paranoid siya. labo.

kami ni jix parang, "pugoy, bakit ka ganyan?" ang sagot sa amin ni pugoy, bakit niya iiskoran/liligawan (o basta ie-entertain yung feeling) kung alam niya namang hindi yun ang makakasama niya sa habang-buhay.

sabi ko kay pugoy, hindi niya naman agad malalaman yun. ano ba ang basis niya para sabihin yung bagay na yun? feeling ko wala. hindi naman kapag nakilala mo yung tao malalaman mo na agad kung siya na ba talaga ang para sa ‘yo o hindi pa. sabihin nating hindi mo kilala yung babae. kaya ka makikipagkilala kasi nagagandahan ka sa kanya. o kung ano mang physical attraction ang meron. hindi ako maniniwala sa ‘yo kapag sinabi mong walang kahit anong physical attraction sa umpisa. doon nagsisimula ang lahat. kapag kilala mo na siya, at nagustuhan mo, liligawan mo na. liligawan mo kasi gusto mo pa siyang makilala lalo, bukod pa sa gusto mo siyang maging kasintahan. kung swertehin ka man at sagutin ka niya, hindi ka naman magp-propose agad ng kasal eh, kikilalanin mo pa lalo. kapag sobrang sigurado ka nang siya ang gusto mong makasama habang-buhay, tsaka mo pa lang tatanungin kung ganun din ba ang gusto niya. at kahit na kasal na kayo, hindi pa rin natatapos yung pagkilala sa isa’t isa. so sobrang imposible talagang malaman sa simula kung siya na ba yung makakasama mo sa habang-buhay o hindi pa. hindi ba?

ang akin lang naman, bakit mo puputulin agad yung pagkilala mo dun sa tao? dahil natatakot kang mahulog sa kanya? eh paano kung siya pala yung hinihintay mo, pinalagpas mo lang yung pagkakataon na kilalanin siya. hindi dapat kinakatakutan ang kamatayan. yung kamatayan na tinutukoy ko sa patay. sabi nga ni pugoy, "dahil sa mga pagkakataon na ito’y kung kelan pwede tayo sobrang sasaya." sige lang, tuloy lang. pero ingat.

kung pusa ako, anim pa ang natitirang buhay ko. madami-dami pa. para sa kukuha ng pang-apat/panglima/pang-anim/pang-kung ilan mang buhay ko, paki-alagaan lang ng konti. kahit konti lang. siguro lagi kong sasabihin kung gaano ako ka-swerte sa ‘yo. kung gaano ako pinagpala ng diyos na ikaw ang kasama ko. pero sinisigurado ko sa ‘yo, hindi ka masyadong malulugi. at hindi ko palalagpasin ang kahit anong pagkakataon para iparamdam sa ‘yo yun.

all that i am
all that i ever was
is here in your perfect eyes, they’re all i can see

if i lay here
if i just lay here
would you lie with me and just forget the world?
    -> chasing cars - snow patrol

maraming salamat sa nagpakilala sa ‘kin ng kantang yan. ang tagal ko ding hindi alam yung title niyan. at salamat sa maraming iba pang bagay. =)

another summer day
has come and gone away
in paris and rome
but i wanna go home

and i’ve been keeping all the letters that i wrote to you
each one a line or two
“i’m fine baby, how are you?”
well i would send them but i know that it’s just not enough
my words were cold and flat
and you deserve more than that

tapos na ang first sem. officially at unofficially. may grade na kami sa thesis. sa wakas! at natuldukan na nga ang pinakamatrabahong sem ngayong college (so far). haayyy, salamat sa diyos.

ano nga ba ang nangyari last sem? hmmm… umpisahan natin sa subjects. thesis, isang major, isang graduate course (pang mga nagm-masters), at tatlong electives. alam ko naman na papatayin ako ng thesis kaya medyo handa na ako dun. ang hindi ko inaasahan yung pagkuha ng graduate subject. takte yan. ‘di ko maipaliwanag ang pagkainis nung mapagtanto ko na kailangan ko talaga siyang kuhanin. at least yung electives, electives lang, sobrang replaceable. yung unang dalawa, pwedeng maging sanhi ng pagka-delay ko (na naman) kung sakaling "swertehin." pero hindi ko inakalang mas matrabaho pa pala yung ibang nakuha kong electives kesa sa kinatatakutan ko. at nakakatawang isipin na "career high" pa yung grade na nakuha ko dun sa graduate subject. sabi nga ni kiel at choi, nadaan daw ako sa takot. sobrang natakot kaya sobrang pinagbutihan. haha. pwede.

thesis… kahit paano ay medyo natutuwa na din ako na napunta kami sa aming thesis advisers. hindi ko maisip kung ano ang isasagot ko kung kami ang binabara ni pareng rommy tuwing thesis presentation tulad ng ginagawa niya sa isang group (grupo ng pinsan ko, actually). ramdam mo yung takot sa kanila tuwing magp-present kahit pa karamihan dun sa grupong yun ay kabilang sa pinakamagagaling sa batch nila. at umabot pa sa puntong hindi na kami tinatanong ng adviser nila kapag presentation kahit pa kasama siya sa panel. baka magantihan yung grupong hawak niya at masabihan ulit ng "you just gave me 10 minutes of crap." or something like that. mahirap na.

ADE (Apple Distinguished Educator) si pareng rommy (600 lang silang lahat sa buong mundo) at Founding Java Champions naman silang pareho ni pareng jp (70 lang silang lahat sa buong mundo) kaya mahirap magkamali sa mga ‘to. bigtime. tsktsk.

isa pang nakakatuwa sa advisers namin, bukod sa hindi na kami makanti nung adviser ng group na yun, ay dahil si pareng jp ang may hawak ng isang lab (jrdc) sa technopark. ayos. libreng lab. at tirahan. tirahan kasi dito na talaga kami nakatira. dito kami gumagawa ng thesis at kung ano-ano pang requirements sa ibang subjects. dito natutulog, ligo, lahat. uuwi lang para kumuha ng damit. tsktsk. isipin niyo lagpas isang buwan na kaming nakatira dito. andito din kami nung araw ng mga patay at nung nananalasa si milenyo. walang sembreak.

ang medyo hindi ko lang gusto sa advisers namin ay dahil ginawang december ang deadline ng thesis namin. kung yung ibang groups march (o february), kami december. december 10 to be exact. pero may client naman kasi eh. sige na nga.

isa pang magandang nangyari ay sa kauna-unahang pagkakataon ay nagtagumpay ako sa aking kryptonite. yey! hehe. prof ko siya sa dalawang subjects last sem (isang major, isang elective) at pasado naman. yehey! ngunit hindi pa tapos ang kalbaryo ko sa kanya dahil prof ko ulit siya ngayong sem. noooo!!!

sagana din sa presentations last sem. thesis, grad subject, electives, halos lahat merong presentation. pero ang pinaka-naaalala ko ay yung pangalawang thesis presentation kasi may trangkaso ako pero hindi pwedeng hindi pumunta. takte yan, feeling ko matutumba ako nung nakatayo ako sa harapan. isa pa ay yung pangalawang presentation sa hp (sila nagh-handle nung isang elective) dahil dun sa "scheduled cramming" hirit ni kiel dun sa client. scheduled cramming, meron ba nun? astig eh. hehe.

isa pang nakatatak na pangyayari ay nung na-hit and run yung sinasakyan namin (kotse ni jm [yung nag-iisang babaeng groupmate namin sa hp class]) sa may katipunan. takte yun, magpa-park na kami sa tapat ng kfc tas biglang may bumanggang motor sa right side namin. nakakagago kasi nasa pinaka-kanang lane na kami (halos parking area na nga eh) at sobrang bagal ng andar at nag-signal naman. tas yun sumalpok yung motor at natumba. dahil mababait kami (jm, choi, ako), inisip pa namin yung kalagayan nung nakasakay sa motor. habang tinitignan ko yung damage dun sa kotse (mahabang gasgas mula pinto sa likod hanggang sa harap at wasak na side mirror sa right side), at akmang makikipag-usap na yung naka-motor (bumangon siya at sumakay sa motor at nakatingin kay jm at choi), bigla na lang ‘to humarurot. tas yung nakakainis dun, may dumating na guard na naka-motor din.

choi: manong habulin niyo, binangga kami!
guard: ah wala na yan, malayo na

eh sobrang lapit pa nung tumatakas na nakabangga sa ‘min (siguro free throw line distance sa basketball). tas syempre pabida yung mga nakatambay sa tapat ng kfc. "kung alam ko lang na tatakasan kayo tinadyakan ko na yun eh!" hehe. lahat ng tao bida sa sarili nilang kwento. =D

tas pumunta sa police station sa may katipunan (dun sa ilalim ng flyover) tas pinapunta kami sa camp caringal (o karingal ba?) sa may sikatuna. may kampo pala dun. noon lang namin nalaman eh. anyway, kaya kami pumuntang katipunan ay para kumain sana. tumalab yung mahabang pangungulit ko kay jm na ilibre kami (ako, choi, josiah) ng dinner. so medyo na-guilty ako. at ako pa talaga nagsabi na sa kfc na lang (sabi ni choi sa mcdo eh). anyway, nilibre niya pa rin kami. pero mcdo na. kahit labag na sa aming kalooban. oh well. sorry jm…

isa pala sa mga nakakatawang bagay last sem ay ang mga pangalang naisip naming itawag sa kung kani-kanino/ano-ano. nabanggit ko na dati na "ped-o-files" ang pangalan ng thesis blog namin. yun na din ang ginawa naming pangalan ng mismong thesis (mula sa marami pang puro kalokohang pangalan) habang hindi pa kami sinasabihan ng mga clients na palitan. isa pa ay yung pangalan ng group namin sa cs 180. "the laid." "delayed" nung una eh, alam niyo naman na siguro kung bakit. pero pinalitan ni choi at josiah. oh well, ok din naman. eto yung pinaka-nakakatawa. "masterB" yung tawag namin ni josiah dun sa groupmate namin sa cs 174. pareho din kami ng advisers sa thesis kaya lagi din namin siya kasama dito sa jrdc. yung "masterB" galing sa yahoo id niya na siya din naman ang gumawa. tas yun, tinawag na namin siyang masterB. pati yung iba nahawa na eh, ganun na din tawag sa kanya. hehe. minsan talaga magsusulat ako ng "sleeping with masterB" na article. sleeping with masterB ampotah. hahaha.

anyway, umpisa na naman ng bagong sem. huling sem na sana ngayong college. prof ko ulit ang aking kryptonite (tulad ng sabi ko kanina). prof ko din yung pinaka-kupal na prof sa cs dept. kung gaano siya kakupal, uhm, sabihin na lang natin na lahat ng kilala kong cs 03 (at kami na ding mga delayed) galit/inis sa kanya. saktong-sakto nga initials niya eh, KT. kupal talaga. sana lang malagpasan sila. kailangan.

another aeroplane
another sunny place
i’m lucky i know
but i wanna go home
i’ve got to go home

let me go home
i’m just too far

from where you are
i wanna come home

and i feel just like i’m living someone else’s life
it’s like i just stepped outside
when everything was going right
and i know just why you could not come along with me
but this was not your dream
but you always believed in me

iba naman. nagkita kami ng mga kabarkada nung ojt nung friday last last week. inuman pa rin. kaka-miss din yung mga lokong yun. hehe. na-miss ko din makati. at hindi niya pa din ako binibigo. hehe. nagt-trabaho na si trix at scott. si trix sa equitable. si scott iiwan na yung trabaho niya ngayon kasi natanggap na sa hp. langyang scott yan. hehe. may nakakatawang hirit si trix at ian…

trix: ciego, may mga kabarkada ka bang babae? dalhin mo naman sa susunod…
ciego: mga orgmates
trix: may maganda?
ciego: ayos lang
trix: yung hindi mo masyado ka-close, lolokohin lang namin eh
ian: ok lang kahit may boyfriend, hindi naman kami seloso eh

sabay tawa. hehe. nagagawa nga naman ng alak. hehe.

maglalaro pala ako ng basketball para sa ie club sa eng’g week. syempre si jig naghatak. naunahan niya ng isang linggo si kiwe (erg). naunahan niya din ang mga kaibigan (at ka-course) ko sa cursor. sobrang awkward nung nalaman nila (cursor) na sa ie club ako maglalaro eh. para silang sinaksak. kakatawa si pepoy, "bimbo i can’t look at you." ako naman parang, "ganun ba ko ka-importante sa inyo?" siguro dahil lang karibal nila ang ie club. medyo nahihiya na tuloy ako kapag nakikita ko sila. baka pakiramdam nila trinaydor ko sila. well, hindi ako miyembro ng cursor. pero comp sci ako. baka iniisip nila, by default kasali na ako sa team nila kahit hindi ako member ng org kasi friends ko naman sila at naglalaro naman ako sa eng’g cup para sa department namin. kaya lang kasi, ang tagal kong hinihintay na yayain nila akong maglaro para sa kanila. so ayun, naunahan sila ni jig. at dahil naka-oo na ako, wala nang bawian.

ayun nga lang, namura ako ni fatso kanina dahil dun. nakita niya kasi ako habang umaakyat sa eng’g steps pagkakuha ko ng grad pics at humihingi siya so sabi ko puntahan ko siya sa tambayan nila (cursor). pupuntahan ko din naman si jig sa tambayan ng ie club para ibigay yung philo book na hinihiram niya, so ayos lang, magkalapit lang naman yung dalawang tambayan na yun. anyway, sabi ko kay fatso medyo "natatakot" akong pumunta sa tambayan nila. tas nung sinabi ni jt kay fatso na maglalaro ako sa ie club, minura ako ni fatso. sobrang nagulat ako, hindi nagmumura yun eh. limang taon ko nang kilala yun at hindi ko pa siya narinig magmura. kanina lang tas ako pa talaga yung minura. takte yan. parang kinurot yung dibdib ko eh. si fatso kasi ang paborito kong blockmate. except kay jordan (na high school pa lang kabarkada ko na), siya rin ang pinaka-close kong blockmate. parang kapatid ko yun eh. siya si bata, ako si manong. well, alam naman ng iba sa inyo kung gaano ako kasabik sa kapatid na babae. so hindi na nakapagtataka. takte, minura ako ni fatso. tsktsk.

may isang araw pala last last week na sobrang nakakagago yung nangyari habang papasok ako sa klase. galing akong eng’g tas dumaan sa betaway. tas nakita ko yung ex ng bida sa huli sa tambayan sa may AS parking lot. tas nakasalubong ko yung mismong bida sa huli sa may chem pav. tas nakasalubong ko naman si janie maye after nun. tinawag ako at kumaway. pagkatapos nun, nakasalubong ko naman yung unang tao sa no names, just symbols. la lang, nakakagago eh. alam niyo naman na siguro kung bakit.

medyo nagulat din ako sa ibang nangyari. kinausap ako ng mga ex ng dalawang kabarkada ko, ex ni pugoy at ex ni jordan. tas binabati naman ako ng isa pang ex (janie maye) ng kabarkada ko (jix). hindi naman sa may away kami nung mga yun, wala. as much as possible sinusubukan kong maging kaibigan ang mga girlfriends ng mga kabarkada ko para walang problema. kaya siguro maganda mga sinasabi ni nayni kay faye dati tungkol sa ‘kin kasi ako lang ata nakakausap nun sa barkada namin (bukod sa totoo naman talaga yung mga yun. hehe). mahirap ang syots-barkada clash eh. medyo nagulat/nagugulat lang ako sa mga nangyari/nangyayari.

anyway, panalo si pacquiao kahapon. takte yan, sobrang galing niya na eh. pero sobrang nirerespeto ko na si morales. tumutugtog sa isip ko yung sugar we’re going down ng fallout boy habang pinapanood ko yung laban eh. "we’re going down, down in an earlier round. and sugar, we’re going down swingin." takte, nakakasuntok pa siya nung lagay na yun. and sobrang ok na tinaas niya yung kamay ni pacquiao nung in-announce na panalo si pacquiao. mas nabilib pa ko kay morales dun sa laban na yun eh. hmmm… sigurado sobrang magsasawa na naman ako sa mukha at boses ni pacquiao sa tv nito. kung dati hindi lilipas ang limang minuto na hindi mo siya makikita/maririnig, baka ngayon dalawang minuto na lang. takte yan.

panalo din si alcano sa world pool championship. astig. kelan kaya tayo mananalo sa basketball? nananalo na tayo sa ibang ‘b’ eh. boxing, billiards, bowling. kelan kaya sa basketball? tsktsk.

alala ko lang, nung nag-champion ang ust sa uaap this year, may mga nabasa akong articles na "miracle" daw na ust ang nag-champion. nakakatawa eh. ewan ko sa iba, pero para sa ‘kin sila ang pinaka-balanced na team sa uaap this year. nakakatawa pa na sobrang in-emphasize na milagro yung panalo nila sa ateneo kasi powerhouse daw ateneo. o sige, malakas ateneo, pero malakas din naman ust. tsaka powerhouse ang ateneo dahil na din sa pangalan nila. ateneo yun. no disrespect sa mga players nila pero sobrang laki ng effect (para sa paningin ng mga tao) na ateneo sila. ang totoong powerhouse team ng ateneo ay nung nag-champion sila nung 2002. kung pagpapalitin mo yung mga players ng ateneo at n.u. this year, i don’t think na sasabihing powerhouse ang n.u. pero ang ateneo powerhouse pa din. hindi sa masama ako sa team ng n.u., ok nga si asoro (a poor man’s arwind santos para sa ‘kin) at si fernandez eh. natatawa lang talaga ako sa mga nagsulat nung mga nabasa ko.

isa pa, naalala ko lang dahil kasalukuyang tumutugtog ang first love ni utada hikaru sa playlist ko. may narinig akong song dati (sobrang tagal na actually), sobrang katunog ng first love. anyway, hinanap ko tas we belong pala title at si toni gonzaga (wazzup wazzup) yung kumanta. la lang. nakakainis eh. sobrang katunog talaga. parang ginawa ng tanginang cueshe sa greatest view ng silverchair.

napaka-walang kwenta nitong post na ‘to. gusto ko lang talaga masabi karamihan sa mga yan. hehe. bawi sa susunod.

another winter day
has come and gone away
and even paris and rome
and i wanna go home
let me go home

let me go home
i’ve had my run
baby, i’m done
i gotta go home
let me go home
it will all be alright
i’ll be home tonight
i’m coming back home
    -> home - michael buble

yan tumutugtog sa isip ko tuwing andito ako sa jrdc. haayyy…

lately i’m getting better
wish i could stay sick with you
but there’s too many egos left to bruise
call it sin, you can call it whatever
eating deep inside of you
well if it were me, it’s all i’d ever do

hindi pa ako makapag-decide kung alin ang uunahin kong isulat sa dalawang topics na pinagpipilian ko. kaya eto na muna…

may trangkaso ako nung thesis presentation namin. pero ok naman na, "makakahinga na kayo ng maluwag" sabi ni pareng rommy. salamat nga pala kaye sa pagpapainom sa ‘kin ng gamot nung gumagawa kami ng mp (actually, si choi at josiah lang kasi sobrang sama ng pakiramdam ko) sa matimtiman.

nakausap ko na yung ok na kaklase ko sa cs 250 last week. hehe. pero absent siya nung sabado eh. tsktsk. at may in-intel sa ‘kin si kyle (cs batchmate) na magandang balita. haha. ewan ko lang kung totoo. anyway, congrats jocelle na tanggap ka na sa trabaho. at salamat cean sa pagpunta nung birthday ni jix. uhm, kamukha ni faye yung chinitang babae sa poster/ad ng banco de oro sa mga malls. o ikaw ba talaga yun?

3rd place yung up pep squad sa cheerdance competition ng uaap kahapon. congrats. mas maganda performance nila ngayon kesa last year (para sa ‘kin). at team captain na pala nila si clang. hehe. la lang. champion yung ust. pero mas maganda ginawa nila last year.

may exam ako kanina. blunder. si ma’am joyce ang pinaka-cute na naging prof ko ngayong college. pero siya rin ang kryptonite ko.

steal me now and forever
i’ll steal something good for you
the criminal in me is no one new
’til you find something better
when there’s nothing left to use
and everything starts going down on you

nung huwebes, nahuli yung sinasakyan kong fx habang papunta akong up. eto yung usapan nung driver at nung humuli:

manong driver: magandang tanghali ho sir. ano po bang violation ko?
manong lto: eto o (sabay hablot dun sa signboard [yung may nakalagay kung saan yung biyahe nung fx, halimbawa quiapo/kalaw/morayta/ust o kung saan man])
manong lto: akin na lisensya mo

so siyempre napaisip ako. bawal ba ang may signboard? bakit hinuhuli yung meron? yellow plate naman yung fx na sinakyan ko, may prangkisa naman siya. bakit siya hinuhuli? sabay baba yung manong driver. lumayo yung manong lto, pumunta dun sa mga kasamahan niya na nakatayo sa tabi nung adventure nila. lahat sila nakasuot ng lto na jacket at red plate yung adventure nila, so hindi naman siguro sila namemeke. dun ako sa likod ng fx nakaupo, tas matandang babae (mga 40 something yung edad) yung katabi ko. tas ang kulit niya (basta naiingayan ako sa kanya). "kawawa naman yung driver nahuli pa. lto pa naman yang mga yan, malaki lagay diyan! kaya hindi umaasenso pilipinas eh!" tas paulit-ulit niyang sinasabi yun, nabibingi na ‘ko eh. basta nakakarindi, kala mo nagpapasikat dun sa mga nakasakay sa fx. naaawa din naman ako sa driver, pero kakaiba yung ingay nung babae eh. anyway, bumalik yung manong driver. humirit na naman ng malakas yung matandang babaeng katabi ko…

matandang babae: magkano nilagay mo?!
manong driver: isang daan
matandang babae: buti isang daan lang! 500 pinakamababang lagay diyan sa mga yan eh!

ewan ko ba, parang laging sumisigaw yung matandang babae. at paulit-ulit yung sinasabi. nakakarindi talaga. pakiramdam ko pinaparusahan ako eh.

marami na akong nasakyang fx/jeep/bus na nahuli. hindi ko na nga mabilang sa dami. naaawa ako sa driver pero minsan natutuwa ako (lalo na kapag nagmamadali ako o kung tarantado naman talaga yung driver). kapag nahuhuli kasi, maglalagay yung driver. wala pa kong nasakyang pampasaherong sasakyan na nahuli na hindi naglagay. tawag nga ng mga drivers at kundoktor sa mga lto/mmda/kung ano man sila "kalaban." minsan "buwaya." anyway, kapag nahuli yung driver, naba-badtrip siya at binibilisan niya lalo yung andar nung sasakyan (depende kung ano ang mabilis para sa inyo). at dahil nga naglagay siya, pakiramdam niya kailangan niyang bumawi, binibilisan niya yung andar para makadagdag ng isa pang biyaheng pambawi.

dun sa pagkakataon na yun, hindi nakakatuwa. putbols, ang ingay nung katabi kong matandang babae eh. ewan ko ba, para sa ‘kin, kalaban yung mga matandang babae sa mga pampasaherong sasakyan. bukod pa sa ingay nung iba sa kanila, sila yung mga hindi inaayos yung pag-upo nila sa jeep/fx kahit maluwag pa naman talaga yung puwesto nila. wala silang pakialam kahit tailbone na lang nung katabi nila yung nakasabit sa upuan ng jeep. mga matandang babae talaga oo. pati na rin yung mga lalakeng sobrang feeling macho. pero yung mga yun (lalakeng sobrang feeling macho), kapag may sumakay na magandang babae, uusog agad yan. pero yung mga matandang babae, wala talaga. isabit mo na lang tailbone mo sa upuan.

i’m the generator, firing whenever you quit
whatever it is, you go out and it’s on
can’t you hear my motored heart?
you’re the one that started it

nung huwebes din na yun, naglalakad ako papuntang eng’g. patawid ako mula dun sa side ng molave tas nakita kong magkasama yung unang dalawang tao sa no names, just symbols. alam kong "tatambangan" nila ako sa gate. at tama nga naman. humirit yung lalake ng "oi." sinuklian ko ng lakad.

may nakausap pala si jix nung biyernes/sabado ng madaling araw. at napag-usapan yung "war." anyway, "may mga kakampi ka pa naman daw" yung sabi sa kanya. nakakatawa. hindi kami yung nawalan. hindi kawalan ang isang taong ipagpapalit ang pagkakaibigan para lang sa kamunduhan.

send me out on a tether
swing it round, i’ll spin your noose
you let it down, i’ll hang around with you
’til you find someone better
when there’s no one left to use
and everyone keeps going down

may tumawag sa ‘kin kahapon. nakikipag-ayos. sabi niya, tumawag na daw siya dati nung ini-invite niya ako sa fete. basta kasing-panahon yun nung mga nakasulat sa huwebes. pero wala daw ako sa bahay. oh well.

"wag ka na magalit sa ‘kin. please… sorry na… ayaw ko na galit ka sa ‘kin…"
liwanagin ko lang. una, hindi ako galit. sumama loob ko pero wala na akong pakialam. ngayon naintindihan ko na yung sinabi ni faye dati, "ang opposite ng love, hindi hate. apathy…" pangalawa, hindi na ‘ko tinatablan ng "please" mo. hindi na ako yung dating bimbo na pupuntahan ka kaagad kapag sinabi mo. pangatlo, napakadaling sabihin ang "sorry." lalo na sa telepono.

"ang tagal-tagal na nito…"
bakit ba kasi umabot sa ganito? hindi ba’t ikaw ang naunang bumitiw sa ‘kin?

"wag ka na magalit. ok lang naman ako eh…"
kailangan pa bang hintayin na maging hindi ka ok para huwag i-tolerate yung ginagawa mo? lalaro-laro ka ng apoy tapos kapag hindi ka na nga ok iiyak-iyak ka na naman…

"hindi maganda masira lahat because of some person."
haha. "because of some person?" huwaw. mas mahal ka kaya nun kesa sa lahat ng tao dun sa loob ng kwarto nung birthday ni choi combined. sinabi niya sa ‘yo yun ‘di ba? sa pagkakaalala ko, andun si kiel (bestfriend mo), si motch (kabarkada mo), bobby, jappul, choi, kaye, ako. kung "some person" lang yun, paano pa kaya yung iba na supposedly friends mo. ang lakas namang "some person" nun. ulitin ko lang ha, mas mahal ka nung "some person" na yun kesa sa lahat ng tao dun sa loob ng kwarto COMBINED.

"hindi naman kasi pinapapili ang kaibigan."
alam ko. but did it make me less of a friend nung pinapili kita? paano kung hindi ka na mapipigilan? well, hindi ka naman talaga napigilan. o sige, siguro wala nga akong kwentang kaibigan/takbuhan. pero kaya kong i-sakripisyo ang sarili ko para sa kabutihan mo. kaya kong magpaka-kupal para lang tumino ka. hindi yung magpapanggap na matino para lang kupalin ka.

"i’m willing to sacrifice whatever i feel for him romantically to still be friends with him."
uhm, pareho ba kayo ng goal in the first place? meron din ba siya nung romantic thing na sinasabi mo to begin with? sa pagkakaalala ko, hindi mo nasagot yan. kailangan ko pa bang ulit-ulitin sa ‘yo yung bagay na alam mo naman na dati pa? ano pa bang magagawa ko?

"tanga ako…"
hindi ko naman kailangan ng pag-amin mo eh. wala akong pakialam kung aminin mo man o hindi. hindi ko kailangan ng pag-amin mo kung wala ka namang gagawin about it.

i’m the generator, firing whenever you quit
whatever it is, you go out and it’s on
can’t you hear my motored heart?
you’re the one that started it

may nakausap akong kaibigan mga dalawang linggo na ang nakakaraan. medyo nagulat ako kung bakit niya alam yung tungkol sa bagay na ‘to. nababasa yung mga yun dito pero mga pasaring lang ang nakasulat.

kaibigan: takte, ano naisip ni <unang tao sa no names, just symbols> bakit niya ginawa yun?
ako: ano naisip ni <bida sa huli> bakit niya pinatulan si <unang tao sa no names, just symbols>?
kaibigan: pareho lang naman silang naggagaguhan eh

la lang, natawa ako sa hirit na yun eh.

i’m the generator, firing whenever you quit
whatever it is, you go out and it’s on
can’t you hear my motored heart?
you’re the one that started it

tulad ng mga basketball players, may tatlong uri din ng babae at lalake. high-maintenance, low-maintenance, no maintenance. sa paniniwala ko, low maintenance ako, halos no maintenance pa nga eh. sabi ni jix, the only way para maging hindi ok sa mga low-maintenance na tao is to screw up. hindi ko na siguro kailangang ipaliwanag kung bakit tayo ganito ngayon ‘di ba?

i’m the generator
i’m the generator
i’m the generator
i’m the generator
i’m the generator
i’m the generator
you’re on…

hindi naman tayo masyadong magkalayo eh. ang pinagkaiba natin, ako natututo kahit paano. kahit gaano kabagal. ako yung generator mo dati. ngayon hindi na.

can’t you hear my motored heart?
you’re the one that started it
    -> generator - foo fighters

laging naniniwala
hindi nagsasawa
nahilo sa gayuma
kaya nagwawala

patay na ba ako? tanong ko sa sarili ko ilang araw na ang nakakaraan. hindi yung patay na wala ng buhay. yung patay na "patay." pakiramdam ko patay na ‘ko, hindi nga lang ako sigurado.

patay na ba ako? hindi ko alam. maaaring oo, maaaring hindi. nakakalokong isipin pero sa ‘di maipaliwanag na dahilan, hindi ako sigurado kung ano nga ba ang ibig sabihin ng "patay." ilang beses ko nang nabanggit yung salitang yun dito dati pero biglang hindi ko na maalala ang tunay na ibig sabihin nito. mas nakakagago kasi kung tama ang pagkakaalala ko, kami ni jix ang nagpasimuno ng paggamit nun.

laging umaasa
ano bang meron sya?
paulit-ulit lang naman
pinapaikot ka

dalawa kasi ang maaaring ibig sabihin ng salitang yun para sa isip ko. una, kapag malala na yung pagkahulog para sa isang tao. kapag mahal na mahal mo na, patay ka na. nabanggit ko na ata dito dati na ang misyon namin ni jix ay ihanap ang isa’t isa ng babaeng papatay sa ‘min. hindi sa hindi namin minahal yung mga babaeng pinagtuunan namin ng matinding pansin dati. potah, mahal na mahal nga eh. DATI. tsaka sa panahon ngayon, wala ng kalunos-lunos na nilalang ang mag-aalay ng ibayong pansin para sa isang tao kung hindi niya ito mahal. wala na.

pangalawa, kapag ginago ka nung taong mahal na mahal mo. alam niyo naman siguro ang ibig sabihin ng "ginago" ‘di ba? o sige, kapag biglang nagpaka-astrogirl sa ‘yo yung kasintahan mo sa ‘di mo malamang kadahilanan, at ginagawa na lang excuse ang thesis sa lahat ng bagay, tas biglang makakakita ka ng "i’ll be seeing you around starbucks soon.." galing sa ibang lalake na hindi mo kilala, maghinala ka na. gusto niyo ng mas matindi? kung yung girlfriend mo, official man o unofficial, ay nakikipag-date sa tatlong iba pang lalake bukod sa ‘yo, at sasabihin sa ibang tao na wala siyang kasintahan, gaguhan na yun. mas nakakagago kung official pero nakakagago din kahit hindi. "kayo" na eh. napag-usapan niyo na, nagkasundo na kayo. siguro meron pang mga pinaplantsa na maliliit na bagay, pero nagmamahalan na kayo ‘di ba? sabi niya mahal ka niya ‘di ba? buti sana kung wala lang, kung magkaibigan lang kayo. eh kaso "kayo" na. ‘di pa kayo kuntento? kung yung babaeng mahal mo, tatlo kayong pinagsasabay, at mas malupit pa, magkakasama kayong tatlo sa iisang apartment, at matagal na panahon mo nang kabarkada yung isa at kuya naman ng isa mo pang kabarkada yung isa, putangina, gaguhan yun. ano, ayos na ba? malinaw na ba kung ano ang ibig sabihin ng "ginago?" siguro naman…

syempre pwede ring lalake yung gago sa bawat sitwasyon, baka isipin/sabihin niyo galit ako sa mga babae. HINDI. naniniwala pa rin ako na sila ang bumubuo sa ‘ming mga lalake, sila nagpapaligaya sa ‘min. pwede ring patayin ng lalake ang babae, tulad ng pagpatay ng babae sa lalake. aminado naman akong maraming gagong lalake. marami talaga. pero sa bawat gagong lalake, may gagong babae. marami din sila, ‘di lang halata.

walang kadala dala
napapatulala
walang kadala dala
naghihintay sa wala

may dalawang klase ng pagpatay, murder at homicide. yung murder, planado. yun yung mas nakakaasar kung ikaw yung biktima. premeditated ampotah. hindi ka talaga niya mahal, may hinahabol lang siya sa ‘yo. may nasa-satisfy ka lang na pangangailangan niya, yun lang yun. kalimutan mo na lahat ng sinabi at pinaramdam niya sa ‘yo, pakitang-tao lang yun. kung naniwala ka at bumigay ka nga, patay kang bata ka. minahal mo eh. yung homicide, hindi planado. nakakaasar pa rin kasi mahal mo nga, pero hindi kasing nakakaasar katulad ng murder. maaaring minahal ka nga niya, o sineryoso kahit paano. pero sa kung ano mang kadahilanan, nagbago na ang isip niya at ang nararamdaman niya. at ayaw niya na sa ‘yo ngayon. at yun nga, napatay ka niya.

kung biktima ka, magluksa ka muna, sige lang. kumanta ka ng mga pinakamalungkot na kantang alam mo, bigyan pa kitang mp3s at lyrics. sasabihin ko pa kung ano yung mga tatama talaga sa ‘yo. ubusin mo muna yang kalungkutan mo. ganyan talaga buhay, ‘di lang ikaw dumaan diyan. "mabubuhay" ka din ulit balang araw. maasar ka, magalit… kahit ano. basta mahalin mo sarili mo. pagbutihin mo lalo ang sarili mo, darating ang panahon na pagsisisihan nila yung ginawa nila. malay mo, bigla ka na lang niyang tanungin ng "kung naging tayo ba papakawalan mo pa ‘ko?" o kaya tatawagan ka gabi-gabi sa celphone mo. basta kapag tipong brew master ka na sa san miguel at kumikita ng 200K-400K bawat buwan (o basta bigtime ka na), at may sobrang sayang pamilya, sobrang mapagmahal na asawa’t mga anak, tignan lang natin kung hindi ka niya panghinayangan. huwag ka na lang masyadong magpakabaon sa susunod, huwag mo masyadong laliman yung hukay mo. para hindi ganun kahirap makabangon kung sakali. kung sakali naman na habulin ka ulit nung pumatay sa ‘yo, pairalin mo ang pusong bato. walang tao ang may karapatan na manakit ng kapwa niya. mahirap nang ibalik ang nasirang tiwala. parang chocolate nga daw sabi sa choco latte ng parokya ni edgar. kapag nasira na, mahirap ng ayusin pa. bumabalik lang sa kanya yung mga ginawa niya. magdusa siya.

kung salarin ka, pinapayuhan kitang huwag nang magpakita sa biktima mo. bata pa lang ako, matindi na ang paniniwala ko na ang mga pinaka-nagmamahal sa ‘yo ang maaaring maging pinakagalit sa ‘yo kapag ginawan mo sila ng masama. bakit ba mas masakit kapag yung taong mahal mo yung nakasakit/nanakit sa damdamin mo? kasi mahal mo siya, at hindi mo inaasahan na gagawin/magagawa niya sa ‘yo yung bagay na yun. kung may pinatay/napatay ka, kung ako sa ‘yo, hindi na talaga ako magpaparamdam man lang. magpasalamat ka kung nalabas niya lahat ng poot at muhi niya sa ibang paraan. matuwa ka na kung nagpakalbo siya, nagpa-tattoo, kahit ano. kung walang sign ng pagbabago, matakot ka na. kung vengeance boy/girl yung biktima mo, magpakalayo-layo ka na. may tao na kapag gumanti, hindi kuntento na basta lumamang lang, gusto yung tambak talaga. ganun ako. pero wala naman akong balak na isakatuparan ang mga bagay sa isip ko. sa ngayon wala pa. ang problema mo, kung yung biktima mo, katulad ko mag-isip at gagawa talaga ng paraan para makaganti. kapag kumanta na yan ng ung tagalog ng kamikazee, lagot ka na.

nilumot na ang lupa
wala pa ring tiyak
napagod na ang luha
di na makaiyak

ano na nga ba talaga ang tunay na ibig sabihin ng patay? dahil hindi ko nga maalala, tinanong ko yung mga kabarkada kong gumagamit din ng salitang yun. yung tanong ko, ano nga ba ang talagang ibig sabihin ng patay para sa ‘tin? patay ka na ba kapag nahulog ka ng sobra o kailangan bang gaguhin ka nung taong yun para mamatay ka?

pugoy: Feeling ko ung pnglwa un e, ung pag gnago k. Ksi kay faye ko lng nrnig s yo ung ptay e, kht mrmi k n rn nmn ngus2han.

choi: Kpg trul0ve, ung grl ung papatay sau. Kpg sawi ung tru l0ve, edi pnatay ka nung papatay sau. Db gnun un? Kpg na tl ka, nkita m0 na ung papatay sau. D ka pa nya pnatay. Kpag cnabi m0 na d m0 pa nkikita ung grl na papatay sau, wla kpa nkikita na pangtrul0ve. 0r pwde ntin sabihin na, kunwari nkakita ka ng super, per0 d cya ung papatay sau kung d m0 ippursue.. Ikaw, d ka pnatay ni kl. 0r d c kl papatay sau kc wla ka nmn gnwa db? Per0 c faye pnatay ka.

jix: Pinatay tyo ng mga bbaeng s0bra ntn minahal pero hndi happy ending.. It dsn’t matter kung gnago k o hndi, bsta hndi ikw ung nanggago.. Ung dnurog ka..

<pinakamalakas na kalaban>: pg d mo n kyang panindigan ung sarili m0ng salita dhil dun s bbae..

lahat ng mga sagot na yun tama. maganda yung tinukoy ni choi na hindi ka mapapatay kung wala kang gagawin, kung hindi mo hahabulin. si jix yung nakatumbok, saktong-sakto.

sana ay matauhan
pusong nakabitin
kalimutan mo na sya’t
ako ang pansinin

bakit ko nga ba natanong ang sarili ko tungkol sa mga bagay-bagay? hindi ako sigurado. may nag-awol sa ‘kin. o basta ganun pakiramdam ko. tatlong linggo na. hindi ko maipaliwanag. wala naman akong maisip na dahilan. hindi ko din alam eh.

kaarawan niya ngayon. nung una, gusto ko siyang tawagan at batiin sa saktong pagpatak ng araw na ‘to. para unang-una. para alam niyang iniisip ko siya. hindi natuloy. ano nga bang gamit nun kung hunyo pa lang naiisip ko nang malapit na ang kaarawan niya at araw-araw naman niyang tinatawid ang utak ko? naisip ko alas-sais ng umaga. pagdating nun, naisip ko baka tulog pa, alas-siyete na lang. pag dating nun, alas-otso na lang. tas alas-nuebe. tas alas-diyes. ayun, nagawa din. ilang araw ko na din gustong marinig boses niya eh. parang gusto ko lang makinig ng makinig. pero parang may kulang. hindi ko alam pero may kulang. hindi ko alam ang nangyayari.

walang kadala dala
napapatulala
walang kadala dala
naghihintay sa wala

patay na nga ba ako? hindi ko pa rin alam. pero nanghihina ako.

jix: tangina bimbo, nanghihina na tayo
ako: onga eh, naghihintay na tayo ng mga bagay na wala naman tayong control

nabuhay ba ulit ako para muling mamatay? lumakas ba para muling manghina? sabi dati ni choi si pugoy daw nung pinatay ni rachel naging born again. kung kilala niyo si pugoy gets niyo. katawa eh. ako daw nung pinatay ni faye naging undead.

walang kadala dala
napapatulala
walang kadala dala
napapatulala

bakit nga ba kasi ang ligalig natin magpahulog? kung nanghihina naman tayo at nagiging vulnerable? ano bang maganda dun? hindi ko maipaliwanag pero may kung anong kaligayahan kasi tayong nararamdaman dahil sa pagpapahulog natin. at wala na tayong pakialam kahit mahina tayo o bukas sa mga kalaban. ika nga ni jix "di bale na mahina… basta masaya."

hindi nadadala nadadala nadadala
hindi nadadala nadadala nadadala
hindi nadadala nadadala nadadala
naghihintay sa wala
    -> walang kadala dala - sandwich

kailan ka "babalik?"

hiwaga ng panahon
akbay ng ambon
sa piyesta ng dahon
ako’y sumilong

daan-daang larawan
ang nagdaraan sa aking paningin
daan-daang nakaraan
ibinabalik ng simoy ng hangin

tatawa na lamang
at ba’t hihikbi?
ang aking damdamin
pinaglalaruan ng baliw at ng ulan
at sino’ng ‘di mapapasayaw ng ulan?
at sino’ng ‘di mababaliw sa ulan?

nga pala pugoy at jix, hindi ito yung pambawi kong entry sa inyo. kahapon ko pa pinag-iisipan kung ano ang una kong gagawin eh, yung kwento (ito) o yung seryoso (yung pambawi). pero gusto ko munang magkwento kaya ganito. hehe.

walang pasok bukas! yosh! sino ba naman gustong pumasok nang umuulan. sobrang sarap kaya matulog at magpakatamad pag umuulan. buti na lang. hehe.

at dahil walang pasok bukas, hindi din tuloy yung laro namin bukas laban sa che (chem eng) sa basketball. ay teka, "chem eng" na lang, ayoko yung tatlong letrang yun eh. eng’g cup na. kahapon yung opening at kanina dapat yung mga unang laro. eh kaso umuulan, so wala din.

engcup na namin yung laban sa chem eng. at least sa basketball. sila lang ine-expect naming matalo eh. haha. ang angas pero totoo. kung nababasa mo ‘to pating, ah eh pasensya na. ganun talaga eh. anak ng tipaklong naman kasi eh, sobrang liit ng team namin. pang-apat na ata ako sa pinakamatangkad. at 5′7 lang ako. at yung mga mas matangkad sa ‘kin, konti lang yung lamang. tipong 2 inches. argh. kailangan namin magpaka-phoenix o higit pa. puro kami guards eh, sa labas lahat ang laro. kailangan tumakbo ng tumakbo ng tumakbo. at dapat maganda ang shooting ng lahat. haayyy.

may pinuntahan pala kaming seminar ni josiah kanina. pinapunta kasi ni pareng rommy (sir feria) yung mga groups na hawak niya sa thesis. yung speakers, parehong singaporean. or basta sa singapore based. yung isa senior consultant ng apple (yung company) tas mga tipong 25-27 years old siguro. yung isa naman ceo ng sarili niyang company (progeniq), mga tipong 27-29 years old naman. la lang, mga tipong 26 years old lang tas senior consultant na ng apple. mahalaga yung "senior" sa statement na yan ah. ibig sabihin big time consultant na siya. tas yung isa may sarili ng company. ang lulupit naman nung mga taong yun.

pagkatapos nung seminar, kainan muna. magkakasama kami nila josiah, celene, ariel, toni sa isang table.

ariel: dalawa lang kayong magka-group?
ako: meron pang isa. kaya lang hindi namin nararamdaman…
ariel: sino pa yung isa?
josiah: <pangalan nung isa pa naming groupmate>
celene: hindi niyo mahahagilap yun. may sariling mundo yun eh. ang malas niyo naman…
ako: totoo ba yan?
celene: totoo

argh. nakumpirma na yung hinala namin ni josiah. hindi naman ako umaasa dun sa isang groupmate sa mga ginagawa ngayon. kami na ni josiah gumagawa ng lahat ng kailangan para sa thesis. at mukhang hindi na talaga kami dapat umasa. pero kailangan din naman niyang tumulong kahit paano para sa sarili niyang kapakanan.

tas umuulan nga kanina. basa na naman ako. lagi naman eh. tamad magdala ng payong at/o jacket eh. haayyy…

namatay na pala yung transparent na payong ni pugoy galing sa singapore. nagtext kagabi, patay na daw yung payong. nakikiramay ako pugoy. haha! =p

nung sabado, may practice para sa engcup yung mga maglalaro ng basketball at volleyball. sa marikina sports complex yung practice. 9am dapat pero 9:30 na ako dumating. ah eh, wala akong valid excuse. tas yun, wala pa akong sampong minutong nakakapaglaro (mga tipong 9:40 siguro yung time), biglang umulan ng malakas. langya naman talaga oo. ayun, naligo na lang kami sa ulan habang nagsh-shooting. ayaw naman namin maglaro (yung seryosong laro) kasi sobrang hirap maglaro ng maayos kapag basa yung court. nakamamatay pa kapag nadulas ka. nakakainis.

naalala ko bigla, nag-signup kami ni josiah para sa yearbook nung friday last week. sa ordinaryong papel lang kami nagsulat ng mga impormasyon tungkol sa sarili namin kasi naubusan na sila ng forms. eh walang kuryente buong up (hindi ko alam kung bakit), kaya hindi sila makapagpa-photocopy. tas may tanong dun kung ano paboritong expression mo. eh hindi naman ata talaga napapansin ng tao kung ano ang paboritong expression nila (o basta ako hindi), kaya tinanong ko si pugoy. sabi ni pugoy, "<insert topic here> talaga oo…" mukhang totoo nga naman. hehe.

tas kumakain kami sa rodic’s ni josiah (nung friday din) tas biglang dumating si kiwe (kabarkada din namin). at niyaya kaming pumunta dun sa concert para sa mga freshies sa bahay ng alumni. at syempre, free pass din kami. sarap ng madaming connections. salamat kiwe!

may meeting pala kami kahapon sa clients, 8am sa office nila. usapan namin (ako, josiah, <isang groupmate>, pareng rommy) magkikita ng 7:30 sa may dilc (yung katabi ng computer center) para sabay-sabay na pumunta dun sa meeting. kaso si feria hahabol na lang daw dun sa mismong place kasi may aasikasuhin (pero hindi na talaga siya nakahabol). nasa up na ‘ko bago mag-7am. hintay lang sa engcaf. si josiah, lagpas 8 na dumating. yung isa hindi nagparamdam. so nag-cab na kami ni josiah papunta dun sa office nung client. tas nagtext si parang rommy, hinihintay na daw kami nung client. so tinext ko si dr. judith (yung client) na nasa byahe na kami. tas dumating na nga. pinag-usapan yung mga gusto nilang ilagay dun sa project. at kung paano nila gustong ilagay. tas dumating na din yung isa pang groupmate. anyway, magp-present kami sa kanila (clients) ng mga nagawa sa august 15. baka every month kailangan kaming magpresent sa kanila. or basta mag-report ng progress every two weeks. basta sana matapos nang january para testing at documentation na lang sa february at march. tas ip-present namin sa congress nila sa april. sana magawa. pakisama sa mga dasal niyo. hehe. maraming salamat. =)

kailangan na talaga namin mag-umpisa sa paggawa. gumawa ulit kami ni josiah ng bagong database design. tas project plan naman bukas. tas UI naman. blahblahblah.

tas kailangan pala ng blog para dun sa thesis. dun ip-post yung progress. syempre ako magp-post dun sa blog na yun. or malamang ako. pinag-iisipan ko pa kung paano ako magsusulat dun. tagalog ba tulad nitong mga kalokohang nakasulat dito o english ba dapat? hindi naman siguro kailangang sobrang seryoso. ano naman kung mabasa ni feria at nung clients. ayoko naman magpost dun ng tipong "we’re finished with the UI. will start doing blahblahblah…" boring masyado yung ganun. or basta para sa ‘kin boring. yung tipong sasabihin mo lang yung mga ginawa mo. hindi mararamdaman nung nagbabasa na kasali sila sa mga pangyayari, outsider lang sila. feeling ko mas masaya yung alam din nila yung ibang nangyayari. kung paano namin ginawa, mga problemang kinaharap namin, mga kalokohang naisip. o basta yung behind the scenes. para malalagay nila yung sarili nila sa sitwasyon. pwede din nila kaming kaawaan kung may problemang hindi namin masolusyonan (huwag naman sana) o kaya naman ay pagtawanan sa mga kabalbalang magagawa namin. mas masaya yun di ba? ano sa tingin niyo?

tas nag-isip kami ng pangalan nung blog. gusto namin may "pedia," or "ped" man lang para may kinalaman sa gagawin namin. at syempre gusto din namin na masaya pakinggan yung pangalan nung blog. ano yung nanalo? "ped-o-files." ayos ba? yung mga tinalo niya? "pediafiles," "ped xing," at kung ano pang mga mas banong pangalan.

wala pang pangalan yung thesis namin. wala pa kaming maisip na maganda. ayos sana yung "manggagamot" kasi para nga sa mga pediatricians yung gagawin namin. eh kaso yun na yung pangalan nung project nila kiel, josiah, pio, karl sa cs 165 kaya ayaw na naming gamitin. hinirit ni josiah yung "albularyo." ayos sana pakinggan kasi kakaiba pero hindi bagay kasi mga doktor nga yung gagamit.

at wala pa din kaming group name. nung kami pa lang ni josiah at hindi pa nagpaparamdam yung isa, "jhabimbo" yung pangalan ng group namin. eh kaso dumating na nga yung isa kaya kailangan ng bagong pangalan. suggestion ni excel "lUPet." syempre yung UP diyan "unibersidad ng pilipinas. or "university of the philippines" kung english man ang dapat gamitin. yung l, e, at t, iniisipan pa namin ng pwedeng ibig sabihin. or bahala na.

kung may maisip pala kayong magandang pangalan sa thesis namin at/o sa group namin, i-comment niyo na lang dito. kami ay lubos na matutuwa at taos-pusong magpapasalamat sa sino mang makapagbibigay ng pangalan sa grupo namin at sa proyekto namin. at ilalagay namin kayo sa credits sa documentation. hehe. =D

hinulog ng langit
na siyang nag-ampon
libu-libong ala-ala
dala ng ambon

daan-daang larawan
ang nagdaraan sa aking paningin
daan-daang nakaraan
ibinabalik ng simoy ng hangin

tatawa na lamang
o bakit hindi?
ang aking damdamin
pinaglalaruan ng baliw at ng ulan
at sino’ng ‘di mapapasayaw ng ulan?
at sino’ng ‘di mababaliw sa ulan?
    -> ulan - rivermaya

ako ay may nami-miss…

here we are
born to be kings
we’re the princes of the universe
here we belong
fighting to survive
in a world with the darkest powers

mahal na mahal ko yang kantang yan. bata pa lang ako kinakanta ko na yan kapag confident/unstoppable/motivated pakiramdam ko. inaabangan ko pa nga yung highlander na series dati para lang diyan sa kantang yan eh. hehe.

birthday ni josiah ngayon. maligayang kaarawan jhabana! meron ding isa pang nagdiriwang ng kaarawan ngayon. pero malamang hindi ko babatiin.

umpisa na ng patayan sa thesis. nagparamdam na sa wakas yung isa pang groupmate namin ni josiah. nagreply na sa email ko, binigay yung number pero hindi ko pa tinetext. hehe… kami pa lang siguro yung group na kailangan na mag-umpisa. kailangan na yung database design sa tuesday at yung screen design sa friday. dapat matapos namin sa loob ng anim na buwan para testing at pagpapaganda na lang sa huling dalawang buwan. at hindi pa din kami nakakapagpasya ni josiah kung web app ba gagawin namin o stand-alone program. kausapin muna siguro namin yung isang groupmate bago magdesisyon. sana magtagumpay kami sa thesis.

and here we are
we’re the princes of the universe
here we belong
fighting for survival
we’ve come to be the rulers of your world

may dumating na sulat galing sa accenture nung huwebes. magandang balita. kino-consider ako para sa isang posisyon sa company. nakakatuwa. sobrang nakakatuwa. maganda siguro kinalabasan nung pre-employment test pagkatapos nung ojt. at siguro nasiyahan din sila nung ojt. salamat sa nasa itaas.

i am immortal
i have inside me blood of kings
i have no rival
no man can be my equal
take me to the future of your world

kaso nga lang, sa march pa ako magtatapos ng pag-aaral. sana. kakayanin. pipilitin. actually sa april pa pala kasi april ang graduation sa up. gustuhin ko mang magtrabaho na, gusto ko sanang magtapos muna. in-email ko sila tungkol dun sa bagay na yun at sana dumating na sagot nila sa susunod na linggo.

born to be kings
princes of the universe
fighting and free
got your world in my hand
i’m here for your love
and i’ll make my stand
we were born to be princes of the universe

nagsisisi na akong nagpakatamad ako. sana graduate na ako ngayon at nagt-trabaho na. ginising ako ng ojt nung summer. ipinakita sa ‘kin kung paano talaga ang buhay. kailangan mag-ayos na ulit at huwag na magpakatamad. sayang ang mga pagkakataon. gusto ko na magtrabaho. siguro sobrang nasiyahan lang ako nung ojt. o baka nahawa lang ako sa pagiging vengeance boy ni japol.

no man could understand
my power is in my own hands
people talk about you
people say you’ve had your day

lumabas pala kami ni jocelle nung huwebes. masaya. sobrang masaya actually. tignan ko lang siya masaya na ako eh. kaklase ko siya mula grade one hanggang grade six. at crush ko siya buong anim na taon na yun. m.u. daw kami nun. tas nawalan ng contact pagka-graduate nung grade school. nagkausap ulit last year pagkatapos ng sobrang mahabang panahon. at nagkita ulit nung linggo pagkatapos ng lagpas walong taon. at lumabas nga nung huwebes. kung mabasa mo man ‘to, sobrang nasiyahan ako… =)

i’m a man that will go far
fly the moon and reach for the stars
with my sword and head held high
got to pass the test first time

sobrang ganda na nung huwebes ko eh. nung umaga, nalaman kong wala akong pasok kasi hindi daw kami im-meet nung thesis adviser namin at dahil bagong kasal si ma’am joyce. nung tanghali, nakatanggap ako ng sulat na nagsasabing kino-consider ako para sa isang trabaho sa isang company na gusto ko. nung gabi, lumabas kami nung childhood sweetheart ko.

kaso lang may nakakaasar na nangyari. nag-uusap kami ni jocelle, tas biglang may nagtext. after ilang minuto, tinignan ko kung sino. buong akala ko si pugoy yun, kaso hindi pala. nagtext yung bida sa "huli." eto yung text: "I know ur supposed to let me go but dnt u feel an extreme urge to go to fete? Ü" nakakagago. sobrang nakakagago. may smiley pa talaga. sa pagkakaalam ko, yung fete ay isang event na maraming bands na tutugtog. ganung klaseng musika ang gusto ko, pero kung pupunta man ako dun, iba isasama ko. or sasama ako sa iba. hindi ako sasama sa kanya at hindi ko siya isasama kung sakali. hindi ko na kailangang magpaliwanag. binitawan ko na siya. wala na akong pakialam sa kanya.

i know that people talk about me
i hear it every day
but i can prove you wrong
’cause i’m right first time

nakakagago. pati yung timing nakakagago. lagi na lang. ang galing naman makaramdam nun. tuwi na lang masaya ako sa iba may ginagawang kung ano yun. hindi niya siguro aaminin. pero nakakagago eh. sabi nga ni choi tungkol dun sa text, "ay, kupal!" at sabi ni jix, "ULUL."

here we are
born to be kings
we’re the princes of the universe
here we belong
born to be kings
princes of the universe
fighting and free
got your world in my hand
i’m here for your love and i’ll make my stand
we were born to be princes of the universe
    -> princes of the universe - queen

drowning deep in my sea of loathing
broken your servant i kneel
will you give it to me?
it seems what’s left of my human side
is slowly changing in me
will you give it to me?

nasa pinas na ulit si bugoy. dumating nung sabado. sa wakas may vidcard na ‘ko. nabawasan ng isa yung "gusto ko magkaroon ng…" list ko. hehe. tas lumabas psg kahapon. pero indyanero si jig at pating. tsktsk. nga pala jig, nasa ‘kin yung request mong pasalubong galing kay bugoy. pero sabi niya huwag ko daw bigay sa ‘yo eh. indyanero ka daw kasi…

nakakaasar pala nung sabado. may klase ako ng 1-4pm (cs 250). umalis ako sa bahay sobrang init ng panahon. tas nung nasa commonwealth na yung fx na sinasakyan ko, biglang buhos yung malakas na ulan. syempre wala akong dalang payong. bumaba ako ng fx sa may central, mga 12:45 yun. tas mga 5-10 minutes na lakad papuntang eng’g sana. kaso malakas nga yung ulan kaya sumilong muna ako sa overpass. gusto ko na sana maglakad sa ulan para hindi ma-late. kung naaalala niyo, nangako akong hindi lalagpas sa lima ang late ko buong sem. eh may isa na ako. kaso ayaw ko naman pumasok na basa sa klase kasi masterals class yun at propesyonal na yung karamihan sa mga kaklase ko. kaso hindi man lang humihina yung ulan. langya talaga. naisip ko kapag 1:30 na at hindi pa rin tumitila yung ulan, maglalakad na ko sa ulan. ayun, dumating na nga yung oras na yun at hindi man lang humina yung ulan kahit konti. so naglakad na nga. lalakeng-lalake ako pagdating sa klase.

kung bakit "lalakeng-lalake," ganito yun. isang make-up class sa cs 150 nung first sem last year, galing ako sa matimtiman tas nakasakay sa ikot. tas biglang buhos yung malakas na ulan nung nasa ilang-ilang na yung ikot. syempre wala akong dalang payong. lagi naman eh. tas bumaba ako sa may molave, at dahil late na ako, tinakbo ko na papuntang eng’g. pagdating ko sa klase, basang-basang-basa ako. tumutulo pa yung tubig galing sa buhok at damit ko. tas syempre aircon yung room. patay na. recipe for sakit. puyat, basa sa ulan tas papasok sa aircon na room at mags-stay dun nang tatlong oras. pagkatapos nung klase, nilapitan ako ni fabs tas biglang hirit "lalakeng-lalake ka kanina pagpasok ah. tumutulo-tulo ka pa eh." ayun.

may thesis topic na pala kami ni josiah. binigyan kami nung thesis adviser. rejected yung dalawang proposals namin eh. tsktsk. at wala pa din kaming isang groupmate. tatlong tao sa isang group dapat eh, kaso hindi pa nagpaparamdam yung kung sino man yung isang taong yun. kung mangyayari lahat ng inaasahan, magiging sobrang saya ko sa march. sana…

looking at my own reflection
when suddenly it changes
violently it changes
oh no, there is no turning back now
you’ve woken up the demon in me

maraming mga hindi inaasahang pangyayari nitong mga nakaraang araw. nasabi ko na dati yung nakausap ko yung bestfriend ni banti. umpisa pa lang pala yun. langya yan.

nung biyernes last last week, may wirdong nangyari. hindi naman yun yung unang pagkakataon na nangyari yun pero nakakaloko pa din. ganito kasi, nagyaya si josiah pumuntang sm para bumili ng strings ng gitara. tas nung papunta na kami sa bilihan, dun banda sa tapat ng mcdo sa main building, may nakasalubong kami ni josiah na mag-syota. or parang ganun. basta nakaakbay yung lalake dun sa babae eh. tapos yung babae malayo pa lang nakatingin na sa ‘kin. tas nakangiti. tas nung paglagpas, sabi ko kay josiah "josiah, kilala ba natin yun? kilala ko ba dapat yun?!" eh sigurado akong hindi ko kilala yun, so lumingon ako. tas paglingon ko, nakalingon yung babae, nakatingin sa ‘kin, tas nakangiti pa din. nakakaloko eh.

pero hindi yun yung unang beses na nangyari yun. marami na actually. eto yung pinaka-nakakagago…

nung first sem nung third year, galing kaming engcaf ni choi. papunta kami sa klase sa AS tas dun kami dumaan sa "alpha" way (haha, imbento lang namin). basta yung daan na dinadaanan ng toki from fc (faculty center) to eng’g. tas malayo pa lang may nakita akong babae (lagi naman eh). ayos naman yung babae, medyo maganda naman. maputi tas maganda yung buhok. nakatingin sa ‘kin. tas nakangiti. basta ang lakas niya makipagtitigan. so mula nung nasa malayo pa lang nakatitig na siya sa ‘kin tas nakangiti. tas nung paglagpas niya (kasalubong eh), tinanong ko kay choi kung kilala ba namin yun. or kung kilala ko ba o kilala niya. eh hindi niya din kilala so lumingon ako. tas paglingon namin ni choi (habang naglalakad), yung babae nakahinto (basta nakatayo lang siya) tas nakatingin pa din sa ‘kin tas nakangiti pa din. so tinignan ko sa likod ko kasi baka sa iba pala siya nakatingin. pero hindi eh, sa ‘kin nakatingin. nakakaloko eh. hindi ko alam kung multo ba siya o ano.

hindi pa tapos yun. mga ilang linggo pagkatapos nun, nakasalubong ko ulit yung babae na yun sa alpha way ulit. kasama yung boyfriend niya ata (basta nakaakbay sa kanya at nakayakap naman siya). so hindi siguro siya multo. hehe. tas ganun pa din, nakatingin pa din siya sa ‘kin tas nakangiti (kasalubong ulit eh). basta buong time na magkakasalubong kami hanggang sa magkalampasan na, nakatingin at nakangiti siya sa ‘kin. pero hindi ko na siya nilingon nun.

tas last sem nakasalubong ko ulit siya. o nung first sem ba yun. o basta last year. sa may AIT ako bumaba ng fx tas akyat sa overpass. tas nung pababa na ko dun sa side ng gym, nakasalubong ko na naman yung babaeng yun, paakyat siya sa overpass. tas ganun pa din, nakatingin sa ‘kin tas nakangiti. pero may dagdag ngayon. alam niyo yung tinataas yung dalawang kilay ng mabilis tas baba din agad? yung ginagawa niyo pag may nakakasalubong kayong kakilala na parang ibig sabihin "uy." basta ganun. kung di niyo pa rin gets, itanong niyo sa ‘kin pag nagkita tayo, id-demo ko sa inyo. hehe. tas syempre umakyat na siya sa overpass. tas ako nag-iisip kung magkakilala ba kami. kung hindi lang ako male-late nun sa klase ko siguro kinausap ko na yun. basta pag nakasalubong ko ulit yun, tas ganun pa din siya, kakausapin ko na talaga… magkakilala ba tayo? kilala ba kita? kilala mo ba ako? kilala ba kita dapat?

i can see inside you, the sickness is rising
don’t try to deny what you feel
will you give it to me?
it seems that all that was good has died
and is decaying in me
will you give it to me?

tas nung biyernes din last last week, may binitawan akong kaibigan.

tas si pugoy, naging kristiyano na mula sa pagiging atheist. at masyado na siyang ideyal mag-isip ngayon. at feeling ko mas maka-diyos pa siya ngayon kesa sa ex niya. feeling lang… basta pugoy, huwag kang masyadong mabait. baka matulad ka na lang sa ‘kin, mapurga ka sa pamimihasa nila at bigla mo na lang din silang bitawan.

it seems you’re having some trouble
in dealing with these changes
living with these changes
oh no, the world is a scary place
now that you’ve woken up the demon in me

tas nung sabado ng umaga last last week, nag-message si faye sa ym. nags-sorry. tas break na daw sila ni banti. nakakapagtaka kasi kinausap ko siya ng maayos. nakakagulat. nung nagising ako nung umagang yun hindi pa naman nawawala yung pagkaasar ko sa kanya, tas biglang kinausap ko naman siya ng maayos. o baka natabunan lang yung asar ko sa kanya nung pagkaasar ko dun sa taong binitawan ko. gusto niya magpaliwanag. sabi ko ayoko ng paliwanag. hindi ko naman kailangan eh. sabi nga ni jix, nag-level up na kaming dalawa. hindi na namin kailangan ng paliwanag. dumating na kami sa point na hindi na kami nagtatanong ng "bakit?"

kung nagtataka kayo kung bakit nagulat ako kung bakit ko kinausap si faye ng maayos, ganito kasi yun. si faye dati ang bida sa mga nakasulat dito. siya si batang babae kung hindi niyo pa gets. at kung si jix may janie maye, si faye ang janie maye ng buhay ko. siya yung pumatay sa ‘kin. kahit na homicide pa yun at hindi murder. hindi siya yung una, pero siya yung pinakamatindi yung pagpatay. kung gusto niyo ng mas detalyadong kwento, magpa-kwento na lang kayo pag nagkita tayo. ayaw ko siya makita, ayaw ko siya makausap. naintindihan ko bigla kung paano nasabi ng isang kaibigan sa ex niya na "ayaw na kita makita, hindi kita mami-miss." kaya nagulat ako na kinausap ko siya. sabi ko dati nagiging jix na din ata ako. sabi din ni kiel ako daw yung next na jix. si faye may kasalanan nun. siya yung naglabas ng kasamaan sa ‘kin. pero hindi tulad ni jix, hindi ako magpapasalamat kay faye. hindi dapat.

tas nung biyernes, may nakita akong nakakagagong bagay. nasa casaa kami nila choi at josiah tas biglang may dumating na babaeng kilala ko. may kasama. tas umupo one table away dun sa table namin. tas naalala ko na nakita ko na pala yung lalakeng kasama. nakikita ko pala sa pisay yun dati. nakakagago kasi sa pagkakaalam ko, o basta yung pagkakaintindi ko sa sinabi sa ‘kin nung babae ilang araw pa lang ang nakakaraan, sawi siya. pero kung pagbabasehan yung mga nakita namin, hindi siya dapat paniwalaan.

why did you have to be such a bitch?
why don’t you…
why don’t you fuck off and die?
why can’t you just fuck off and die?
why can’t you just leave here and die?

feeling ko may sharingan na din ako. or parang jix na din ako. or malapit na dun. mas mabilis kesa sa inaasahan. baka bumababa na yung tolerance ko. baka…

pugoy, nabawasan na yung galit dito sa post na ‘to. actually, halos wala na except sa kanta. pasensya na. dapat pala biyernes pa lang nagpost na ako eh. para ramdam talaga yung galit. madaming nangyaring maganda nung weekend eh. kaya ganito na…

ang ganda nitong kantang ‘to. salamat jix sa pagpapa-alala.

get up, come on get down with the sickness
get up, come on get down with the sickness
get up, come on get down with the sickness
open up your hate and let it flow into me
get up, come on get down with the sickness
you mother get up
come on get down with the sickness
you fucker get up
come on get down with the sickness
madness has now come over me
    -> down with the sickness - disturbed

long ago
just like the hearse
you die to get in again
we are so far from you

talo na ako. wala na. tapos na ang laban.

burning on
just like a match
you strike to incinerate
the lives of everyone you know

huli kong naramdaman ‘to nung january 24, 2006, bandang 4pm, naglalakad sa tapat ng fc, lagpas sa hintayan ng mga jeepney. sinabihan ako ni faye ng "hindi ko nga alam kung bakit ko pa ‘to pinapaliwanag sa ‘yo eh. hindi ka naman nanliligaw…" faye, kung nababasa mo ‘to… oo, tandang-tanda ko pa. hindi ko nakakalimutan.

and what’s the worst to take
from every heart you break?
and like a blade you stain
well, i’ve been holding on tonight

hindi naman ito talaga tungkol sa pagkatalo ko eh. tungkol ito sa pagkabigo ko. magkaiba yun. o sige, hindi ako nanalo sa puso ni faye. pero ang mas masakit dun yung hindi man lang ako isinama sa konsiderasyon. yung una pa lang wala na talaga akong laban. yun ang mas masakit. yung nabigo ako. parang ngayon din. pakiramdam ko hindi mo ‘to pinag-isipang mabuti. o hindi talaga pinag-isipan man lang. dahil kung sumagi man lang sa isip mo kahit katiting sa mga sinabi ko, hindi na ‘to diskusyon ngayon. hindi ‘to pag-uusapan. hindi ako magsusulat tungkol dito. sigurado akong hindi ako matatalo eh. sobrang sigurado ako. kung pinag-isipan mo lang kahit konti.

what’s the worst that i can say?
things are better if i stay
so long and goodnight
so long and goodnight

hindi dapat ganito ‘tong mga nakasulat dito eh. maganda dapat, panalo miami kanina eh. kaso may nangyari. balewala na naman ako. ngayon sa ‘yo naman. hindi naman eto yung unang beses na nangyari ‘to. pero alam mo naman ang katumbas ng mga ginawa mo sa pagkakataong ito. binalaan na kita dati. wala na akong magagawa.

came a time
when every star fall
brought you to tears again
we are the very hurt you sold

"galit ka ba sa ‘kin? bakit ang cold mo sa ‘kin?"
at sabi mo isang oras kang umiiyak sa tambayan ng org mo dahil dun… or basta ganun yung pagkakaintindi ko sa sinabi mo. yun din siguro yung dahilan kung bakit gusto mo ako kausapin nung oras na yun. pwede ding hindi. pero alam mo naman kung bakit eh. kailangan ko pa bang ulit-ulitin? hindi ka naman siguro ganun katanga. pero sabi nga ng isang tao, ikaw ang pinakatangang babaeng kilala niya. ewan… sabi mo nga parang naulit lang yung mga nangyari dati, iba nga lang yung tao. mas malala pa nga yung sitwasyon ngayon eh. mas malala dahil alam mong hindi lang ikaw, at dahil dapat natuto ka na nung una. magaling dumiskarte? siguro tanga ka nga lang talaga. sabi mo hindi ka na makaalis. katangahan yun. isa sa mga pinakatangang bagay na narinig ko.

and what’s the worst to take
from every heart you break?
and like a blade you stain
well, i’ve been holding on tonight

"so hindi na tayo friends forever?"
para saan pa? kung balewala naman ako sa ‘yo? sinubo ko na yung kutsara sa bibig mo, kailangan ko pa bang isalaksak sa lalamunan mo? sabi ko sa ‘yo dati hindi lang ako ang mawawala sa ‘yo kung sakali. hindi ka pa rin nakinig. at napag-isip-isip ko din, kaibigan mo nga ba talaga ako? ang pagkakaibigan ay pandalawahan. hindi pwedeng isa lang. kung ang pagkakaibigan ay nangangahulugan ng pag-aalala sa isang tao, ng pag-aaruga, ng pagsasakripisyo, ng pagmamahal, ng pagdamay sa oras ng kalungkutan/kagipitan/pangangamba, ng pakikinig sa mga reklamo/hinaing/sama ng loob, ng pag-iwas sa kanya sa mga bagay na ikapapahamak niya at pagbibigay ng mga babala tungkol dun, ng paggawa ng mga bagay para sa ikabubuti niya, ng hindi paggawa ng mga bagay na ikasasakit niya… kaibigan kita pero hindi mo ako kaibigan… takbuhan mo lang ako.

what’s the worst that i can say?
things are better if i stay
so long and goodnight
so long and goodnight

"see… mabait siya sa ibang tao…"
putanginang reasoning yan. lahat ng tao may mabait na side. kahit siguro si hitler mabuti sa mangilan-ngilang tao. kahit siguro si hudas. pwede kang maging anghel sa iba at demonyo naman sa iba pa. hindi pa ba sapat na yung mga taong malapit sa kanya mismo yung nagsasabi sa ‘yo? gaano kalala yung taong yun kung yung mismong mga taong malapit sa kanya ang nagsasabi nun? at tinuturing mo pang kaibigan yung mga taong yun tapos hindi mo naman sila papansinin. ewan… bahala ka.

well, if you carry on this way
things are better if i stay
so long and goodnight
so long and goodnight

"hindi ko pwedeng sabihin kasi magagalit ka…"
alam mo naman palang magagalit ako eh, bakit mo pa ginawa? sobrang defensive mo pa dun sa bagay na yun nung kinausap mo ko nung nasa pampanga tayo. tsktsk. alam mo naman, at alam ko, at alam ng lahat na para sa kabutihan mo yung hinihiling ko sa ‘yo. ano bang mahirap dun at hindi mo magawa? sige nga?

can you hear me?
are you near me?
can we pretend to leave and then
we’ll meet again
when both our cars collide

namili ka na eh. talo na ako. wala na akong magagawa. alagaan mo na lang ang sarili mo… lagi.

what’s the worst that i can say?
things are better if i stay
so long and goodnight
so long and goodnight

paalam.

well, if you carry on this way
things are better if i stay
so long and goodnight
so long and goodnight
    -> helena - my chemical romance

at sa aking pagkubli
hampas ng araw, pagdamdam ng gabi
tulog ang iyong mga kamay
‘di na ‘ko makapag-antay

isang umagang muling aahon
at sisikat sa mga panahon
na tayo pang dalawa
masayang nagsasama

buong araw ng pag-agos
kailan ang huling unos
‘di alam kung tatakbo
kusang lalayo sa ‘yo

first day of classes kahapon. ah eh. hindi masyadong maganda. uhm, ganito…

nagising nang almost 8am nung umaga. naligo tas pumasok. pagbaba sa overpass sa may central, may dumaan na itim na mazda 3. ah eh, maganda yung nagd-drive. at tama iniisip mo, nakita ko kahit heavily tinted. byakugan nga daw eh. pumasok tuloy sa isip ko na magiging maganda ang araw ko. maganda yung simula eh.

naglakad papuntang eng’g. nung naglalakad na ‘ko sa likod ng eng’g papuntang engcaf, may tumambad na hindi kaaya-ayang tanawin. sige na, ang sama ko na. papunta din sa engcaf. yun yung nasa harapan ko at pakiramdam ko ay pinaparusahan ako. promise, ganun talaga naisip ko. maiintindihan niyo naman ako kung kayo din yung nasa ganung kalagayan eh. or kung pisay 02 ka na lagi din sa engcaf, ganun din maiisip mo. promise. tas biglang, langya mali ata yung kanina, hindi ata magiging maganda ‘tong araw na ‘to.

walang tao sa engcaf. tao meaning engcaf boys. or basta pisay 02. umakyat sa 2nd floor, papasok sa klase. kaso tulad ng ibinalita ni choi nung biyernes, dissolved yung section ko sa cs 140. argh. pumuntang cs dept, sabi sa ‘kin ni rizza (girlfriend ni jordan. uhm, hindi ko alam kung tatawagin ko pa ba siyang ma’am eh. siguro pag may ibang prof or estudyante na lang) sa kanya ko daw ic-cancel yung cs 140. tas pumunta sa eng’g lobby, kumuha ng change mat form dun sa crush ko (siya yung nagbibigay) tas bumalik sa dept. pina-cancel kay rizza yung cs 140 tas tinanong ko kung paano gagawin ko. ganito kasi… hindi ako pwedeng lumipat sa ibang sections ng cs 140. bakit? una, kasi conflict sa cs 155 yung cs 140 class pag mth ng umaga. hindi ko pwedeng bitawan yung cs 155 kasi last offer na yun ng cs 155 dahil nagpalit na ng curriculum. so next sem, wala ng cs 155. tapos isang section lang yung cs 155 this sem, so wala din akong paglilipatan nun kung sakali. pangalawa, yung klase ng cs 140 pag mth ng hapon, conflict sa thesis ko. na hindi ko din pwedeng bitawan. at hindi ko pwedeng ilipat kasi yun lang talaga yung schedule ng thesis ngayong sem. so wala na. so balak ko sana, yung bagong curriculum na lang sundin ko since ang naiba lang naman dun, yung cs 155 pinalitan ng cs 180. kung papayag si german (sir festin). teka, linawin ko lang… hindi german si sir festin, tawag lang namin yun. eh kaso, nung nakausap ko siya, hindi daw ako pwede lumipat sa bagong curriculum. si dj (compsci din na ka-batch ko) hindi din niya pinayagan lumipat sa bagong curriculum eh. pero magkaiba naman yung problema namin ni dj. tas sinabi ni german yung iba pang sections ng cs 140, at nabara ko lahat ng naisip niyang solusyon. tas natigilan siya. or basta naiba yung topic nung usapan naming tatlo nila rizza. tas after ilang minuto, bigla siyang humirit…

german: mag-250 ka na lang
ako: sir? ano yun?
german: advanced os… pang-graduate studies…

so… kukuha ako ng cs 250. yun na daw yung ipapalit sa cs 140 ko. ako lang ata ang undergrad sa buong college of engineering ng up diliman na kukuha ng isang subject na pang-graduate studies. or isa ako sa konting mga taong ganun ang naging kapalaran. wala nang ibang solusyon eh. ayaw naman ako palipatin sa bagong curriculum. kailangan ko mag-cs 250 kung gusto ko grumaduate ngayong school year na ‘to. at gusto ko nang grumaduate. kaya kukunin ko.

nakakainis. sabado yung class na yun eh. 1-4pm pa. anak ng. eh wednesday class nga todo iwas ako eh. tas baka mga teachers ko pa maging kaklase ko dun. nakakatawa siguro. or baka future boss ko sa kung saang kumpanya man ako papasok. pwede. hehe…

tas nakasalubong ko si costales. at sabi niya mas mahal daw ang bayad pag graduate studies, P1500 daw per unit. eh potah, P300 per unit lang naman ang undergrad. so pumunta ako sa cs dept. tinanong ko sila rizza, sila sir festin, at iba pang prof. tinanong ko si ate mila. hindi nila alam. or basta hindi nila sigurado. P500 per unit lang daw pag up student ka na dati tas magg-graduate studies ka. tapos P1500 per unit pag bagong estudyante ka. anomaly kasi yung case ko eh, undergrad na kukuha ng graduate studies subject. sabi nga ni costales, ako yung "the one." so hindi nga nila alam kung ano talaga. so nakakagago. kung P1500 per unit babayaran ko, P4500 agad dun sa subject na yun. 500% increase sa isang normal subject. lagpas kalahati na nga yun ng tuition fee ko sa buong sem eh. putbols. kung P500 per unit naman, mas mahal pa din pero hindi naman kasing nakakagago. kalokohan. pero sabi nga ni cean, huwag na daw ako mag-alala. so sige, sinubukan ko namang sundin. salamat pala cean…

tas pumasok ng cs 180 kasama si choi. kaklase din namin si josiah pero hindi pumasok. oh well, si josiah yun eh. pagka-dismiss, pumuntang cs dept tas nakausap ko si ma’am becca. sabi niya P300 per unit lang daw dapat kasi undergrad pa lang naman ako. pero hindi siya ganun kasigurado. pero medyo nakakagaan ng loob na narinig ko yun. sabi nga ni choi, video card na yung P4500 eh. langya talaga. feeling ko kung si ma’am becca yung chairman ng cs dept papayagan niya akong lumipat sa bagong curriculum eh. sabi ko nga, paboritong estudyante ako nun. wehe.

tas pumuntang eee. nakita mga gbg na eee (sobrang bochogs na talaga ni regie!!!). andun si kiwe, da king (aka gepol/quevedo), joma (joma bigtime! presidente ng erg!), venson… tas kontrobersiyal pala talaga yung "no names, just symbols…" la lang, may nagtanong sa ‘kin ng mga bagay tungkol dun eh. tas wala, tambay lang dun sa labas ng eee kasama yung mga yun tsaka si choi at kaye.

tas tambay sa as parking lot (malapit dun sa main lib). tas pumuntang as. tas nag-abang ng jeep sa hintayan. or sumisilong kasi umuulan. or basta hinihintay na makasakay yung dalawa (choi-kaye). tas nakakita na rin ako sa wakas ng magandang freshie. tas maglalakad na sana papuntang central tas biglang to the rescue si jig. basta may dumaan na puting revo nung tumatawid kami tas huminto. tas syempre alam ko na na si jig yun. hehe. tas sumabay hanggang teacher’s village. kakatawa yung usapan sa sasakyan eh.

jig: ie club ka na…
ako: panghatak mo sa ‘kin si <five-letter name> eh
jig: kelan ba kita binigo?
ako: binigo mo na kaya ako. nung high school, fourth year ba yun o third year. nasa mcdo carpark tayo, na cyberzone na ngayon, sa sm north. tas kausap mo sila cathy (friend ni jig na taga-quesci [quezon city sci]) tas alam mong crush naming lahat yun, tas hindi mo kami pinakilala…

haha. kelan daw binigo… wehe. anyway, bumaba na somewhere sa teacher’s village tas umuwi na.

tas naisip ko na kakaiba talaga yung araw na yun. bukod dun sa komplikasyon ng pagiging "the one" ko, unang beses din naming nag-usap ni rizza. ah eh, ilang buwan na sila ni jordan pero nun lang kami nag-usap. eto pa pala, nakausap ko yung bestfriend ni banti. ulitin ko… yung bestfriend ni banti. sa mga pisay, isipin niyo kamukha ni japoy samontañez para magka-idea kayo. well, wala naman talaga akong problema sa kanya. pero bestfriend siya ni banti eh. bestfriend…

tas kanina, 8:30am klase ko. sakto 8:30 andun na ko. uhm, matagal na yung huling beses na dumating ako sa tamang oras sa first class ko. basta, nag-promise ako kay shanee na hindi lalagpas sa lima ang late ko ngayong sem eh. hehe. tas nakakaasar, kasi hindi dumating yung hp team. sila kasi may hawak nung klase na yun eh, tas hindi sila dumating. haayyy.

kinulit ko pala ulit si ate mila kung alam niya na kung magkano yung babayaran ko sa cs 250. after ilang balik, sinabihan niya ako na P500 per unit daw. buti na lang hindi P1500. haayyy…

tas pumuntang matimtiman, makikinood sana ng game 3 ng nba finals. kaso nanonood si thea (friend ni cindy [kapatid ni choi] na housemate na nila ngayon) ng tv eh, at nakakahiyang ipalipat yung channel. hehe. tas nung hindi na siya nanonood, nanood na ko. panalo miami. yosh! uhm, lupit talaga ni wade. tas nakakatawa, nung pumasok yung tira ni gary payton nung 9.something seconds na lang natitira, una kong sinabi "tangina mo quinito henson!" bakit? kasi si gary payton yung most maligned player ngayong nba finals (at least kay quinito henson). parang halos lahat ng gawin niya mali eh… bakit? kasi kupal si quinito henson. bakit ulit? bukod pa dun sa mga reklamo ko nung game 1, at yung mga dagdag reklamo pa nung game 2 (sobrang determined na kaya ako manood na naka-mute na lang yung tv kasi walang sense mga sinasabi ni quinito henson tsaka nung partner niya. or basta nababanuan ako sa kanila), may isang play nung second half nung game 2 na ewan ko kung bakit sinabi ni quinito henson yung sinabi niya. basta bola ng dallas, tas nagd-dribble si jason terry sa "top of the key" area kung tawagin (gitnang three point area). tas binabantayan siya ni gary payton. tas pinasa ni jason terry yung bola kay jerry stackhouse, na sobrang wide open sa three point area sa left wing. tas tumira si stackhouse tas pasok yung tira. tas sabi ni quinito henson "again, where is gary payton that time?" eh parang teka, siya yung nagbabantay kay jason terry, at pinuputakti niya naman ng mabuti si terry tas bigla lang pinasa ni terry kay stackhouse yung bola tas tinira agad ni stackhouse. so anong mali ni payton dun? di ba dapat yung ibang miami heat players na yung may kasalanan dun kasi hindi sila nakapag-rotate papunta kay stackhouse? tsaka hindi naman responsibilidad nung player na nagd-defend dun sa passer yung pag-defend sa receiver nung pass. ibang players na may kasalanan dun. so kung nasa three point area pala ako tas nagpasa ako ng alley-oop kay shaq tas nag-reverse-fadeaway-360-behindtheback-betweenthelegs-alleyoop-whatever dunk si shaq kasalanan ng bantay ko kasi hindi niya nahabol si shaq para bantayan? ganun ba yun? basketball expert ampotah. ok lang sana mag-criticize kung tama yung sinasabi eh. tsktsk. ok na sana na siya lang yung asian na nagsusulat sa nba.com eh. pero potah, disappointing talaga mga sinasabi niya.

isang umagang muli ng pag-iisa
walang mayakap at makasama
pusong pilit na sinugatan
landas kong karaniwan

buong araw ng pag-agos
kailan ang huling unos
‘di alam kung tatakbo
kusang lalayo sa ‘yo
    -> pag-agos - up dharma down

would you hold my head up high?
would you make my life as big as the sky?
would you spend the rest of your life with me?
what can i do, what can i say
to make you feel the same way that i do?
    -> as big as the sky - am 60

talo miami kanina. asar. nagtext pa talaga si pugoy after ng game, nang-aasar. jugoist talaga oo. hehe… ang daming mintis na free throws. kulang yung "shaq possessions." pero yung pamatay talaga, hindi sila nakakapag-rotate kay jason terry. langya yun. hindi maganda shooting niya buong playoffs eh. or basta inconsistent. tas ngayon pa biglang gaganda shooting niya. bwiset. alala ko dati, may nabasa akong sabi ata ni charles barkley (or scottie pippen ata) na parang magch-champion dallas dahil sa shooting ni jet (jason terry). haayyy, huwag muna ngayon, miami muna. next year na lang kayo. hehe.

miami ako. wade eh. rookie pa lang yun, astig na. pero last year lang sumikat kasi natabunan ni lebron at melo nung rookies sila. kahit sino naman matatabunan ng hype kay lebron eh. tsaka gusto ko si payton since sonics days niya. at ok din na magchampion si zo (alonzo mourning) dahil sa nangyari sa career (at buhay) niya. sino pang professional athlete ang naglalaro pagkatapos ng kidney transplant? at si jason williams din. kung kilala niyo siya since sacramento days niya, alam niyo na siguro kung bakit. flashiest white boy ever. or baka si pete maravich. basta kasama si jason williams sa top two. nung high school ako pina-practice ko pa mga pasa nun eh. at sobrang sumikat yung freestyle commercial niya sa nike. ginawan pa nga ng spoof sa scary movie eh. hehe. pero pinaka-maganda siguro yung kay shaq. pinili ng lakers si kobe, tas biglang magch-champion si shaq kung sakali. hehe… vengeance pare!

kainis pala kanina habang pinapanood ko yung laban. basta si quinito henson at vito lasatin (?) yung commentators (channel 9 lang kasi walang cable). asar eh. ang bano. tinuturing silang basketball experts tas ganun? maling basketball terms, maling mga players, blahblah. basta disappointing makinig sa kanila. tsktsk.

eto pa pala, over-rated na din si josh howard. dati isa siya sa mga under-rated eh, ngayon over-rated na. sige, versatile, athletic, blahblah. kaya niya daw magbantay ng mga smalls at mga bigs. sige, magaling na defender naman talaga. pero langya, hindi naman niya kaya magbantay ng "lahat." ganun pinapalabas ng mga writers eh. at least sa yahoo at espn. sige kaya niya magbantay ng mga guards at mga wing men. kaya niya bantayan si steve nash, si manu, si marion… pero mga big men? hindi. paano nila nasabi yun? nung kalaban memphis, wala siyang binantayan na big man. nung sa san antonio, hindi din. nung sa phoenix, mas lalong hindi. steve nash at apat na wing men lagi naglalaro dun eh. so sinong big man kaya niya bantayan? at iniiwanan lang siya ni wade kanina. at may sakit pa si wade nun.

nagbasketball pala kami nila jig, pating, at marts twice last week. si jordan isang beses lang sumama. ie club ulit kalaro. yung game nung tuesday, sobrang ayos. ayun yung pinaka-magandang depensa ng team ko (basta kung sino man mga kasama ko) since di ko na maalala. flawless yung depensa eh. katuwa. nung thursday naman, sagwa ng laro ko. tas isang oras ata nagshooting pagkatapos ng laro. pangit talaga ng laro eh.

after pala nung laro nung tuesday, overnight kina pating. hindi na ako namumukhaan ni buknoy (pinsan ni pating). dalawang taon pa lang yun nung huli akong pumunta dun eh, tas ngayon limang taon na siya. kilala niya pa rin yung "kuya bimbo" pero hindi niya na alam na ako yun. langyang bata yun, alala ko dati, natutulog ako tas kinagat ako sa leeg. hehe.

nag-japanga nung sabado, birthday ni choi. umuwi nung linggo. sarap mag-byahe sa nlex (north luzon expressway). la lang.

tuesday this week, overnight kami ni jix kina pugoy. tas makati nung wednesday. tambay muna sa starbucks sa 6750 kasi sobrang aga namin dumating dun. kaka-miss tuloy ojt (sa 6750 kasi kami). tas lakad-lakad sa makati. puntang mse (makati stock exchange) tas citibank. tas sinamahan si jix magpass ng resume sa mga companies. tas may nakasalubong kami ni jix na super panalo. as in champion talaga. gold medalist. lahat ng lalaki kayang "patayin" nun eh. jix, nakikita ko pa rin yung mukha niya hanggang ngayon. hehe. tas up para mag-enroll. ineligible ako amp! hindi pa daw napa-pass yung grade ko sa ojt nung summer kaya sabit pa ako sa 24-unit rule. sakto lang kasi ako sa 24 units, so 21 pa lang yung nasa kanila.

katuwa kahapon, less than 2 hours lang ako nag-enroll. super bilis kung sa up ka. langya, nung 2nd sem nung 1st year ako limang araw ako nag-enroll eh. at supposedly priority ako kasi freshie. ganun kahirap. tri-col system kasi eh. kalokohan. and kasama na pala dun sa 2 hours na yun yung pag-aayos ng eligibility ko. so ang bilis talaga. la lang, nakakatuwa. tas sinamahan si jhabana (josiah) tapusin yung enrollment niya.

tas may na-realize ako nung nakasakay na ako sa fx pauwi. sobrang taas pala talaga ng standards ko. ewan, ang taas eh. sobrang taas. ganito kasi, nakapila si josiah para mag-enlist sa pi 100 tas ako nakaupo lang sa likod. natutulog na nga ako eh. hehe. tas may dumating na babae, mage-enlist din. uhm, ok naman. nagtanong sa ‘kin tas sinagot ko lang tanong niya. yun lang. tas nagkakatinginan at nagkakahulihan ng tingin. tas hindi ko "kinausap." kayang kausapin eh. kaya meaning kaya ko, at accessible naman. gets? basta buong time nagtitinginan lang kami. kahit nung lumabas na ako sa room ganun pa din eh. parang naghihintay ako ng jix na magsasabi sa ‘kin ng "go jabimbo" or something like that. alala ko tuloy dati, lagi ako sinasabihan ni jix ng "bimbo show us your romancing skills… we’re losing faith." basta after nung faye days. katawa eh. hehe. ayun nga, naghihintay ako ng jix na mangungulit. bakit? kasi lintik yung kataasan ng standards. parang kino-convince ko yung sarili ko na she’s worth kausapin man lang. kaso hindi ko ma-convince… panalo siya sa iba eh, sa lintik na standards ko "ayos lang." tas katawa pala kasi pumunta kami sa casaa ni josiah after niya magbayad, tas andun yung babae. walang kasama. wala din akong ginawa. hehe.

naisip ko tuloy na baliktad nangyayari sa ‘kin. karamihan bumababa standards habang tumatanda, pero sa ‘kin tumataas. nung grade school pa lang mataas na eh (jocelle ikaw yung pinaka-maganda sa buong school natin… or basta yun yung consensus). tas ngayong college, tumataas pa. uhm, bakit ganun? may mali ba sa ‘kin?

romancer mode pala ako kagabi. katawa eh, basta nasa sm fairview ako. syempre byakugan… tas nakakatawa. nakita ako nung math study partner ni jix. basta biglang sumulpot sa harap ko eh. "siya" na lang tawag natin.

siya: uy, kumusta na?
ako: ayos lang. ikaw?
siya: ano ginagawa mo dito?
ako: <hand sign na ginagawa ko na ibig sabihin nag-iikot>
ako: tapos ka na mag-enrol?
siya: oo. ikaw?
ako: tapos na din, kanina lang…

tas nagpaalamanan na. umalis na siya tas tuloy lang ako sa ginagawa ko. tas nawala yung nasagap ng byakugan. katawa eh. pero nasagap naman ulit. ok naman. uhm, may taong nagsorry sa ‘kin dati dahil sa taong may ganun din na pangalan. haha.

niyayaya pala ulit ako ni jig na sumali sa ie club. ilang taon niya na ako niyayaya eh pero ngayon lang ako napapaisip. loko talaga yun, ginagawang panghatak yung crush kong orgmate niya. hehe.

asar pala. tinext ako ni choi kanina, sabi daw ni german (sir festin) baka ma-dissolve yung section ko sa cs 140. eh hindi naman ako pwede lumipat dun sa kabilang class kasi may cs 155 ako sa ganung sked. at isang section lang cs 155 ngayong sem at hindi na siya io-offer sa mga susunod na sem, last cs 155 na ‘to. kung hindi ko naman kunin yung 140, made-delay na naman ako (na syempre, ayaw kong mangyari). kalokohan naman o. tsktsk.

may kaibigan palang nagtanong sa ‘kin kung bakit pa ako nagbigay ng choice. kung nabasa niyo yung "no names, just symbols" gets niyo. hindi ako nasiyahan sa sinagot ko sa tanong niya eh. napaisip tuloy ako. tas nag-comment yung pinsan ko dun sa post na yun. same pinsan na kinuwento ko dati na nang-asar nung na-eliminate na yung spurs. napaisip lalo ako. bakit nga ba mag-aalala sa isang taong wala namang pakialam sa sarili niya? hindi ko pa alam kung ano na nangyayari. hindi ko pa alam kung ano na desisyon niya. siya naman magde-desisyon sa buhay niya eh. i can only do so much.

hindi na dapat pag-usapan pa
napapagod na rin ako sa aking kakasalita
hindi ka rin naman nakikinig
kahit sobrang pagod na ang aking bibig
sa mga payo kong di mo pinapansin
akala mo’y nakikinig, di rin naman tatanggapin
    -> halaga - parokya ni edgar

anyway, masaya nga yung kahapon. pero ang pinakamasaya sa lahat, kausap ko si shanee kagabi. nung nakita ako ni gianne sa up nung wednesday unang tinanong sa ‘kin kung kumusta na si shanee eh. at hindi din nakakalimutan itanong ni pugoy yun halos araw-araw. wehe. uhm shanee, ewan ko kung mababasa mo ‘to pero, nami-miss ko na ngiti mo.

pangarap ka
o tinig mong kay lamig
ang iyong mga ngiti
na sa akin ay nakapagbigay pansin
    -> pangarap - barbie’s cradle